Kötü İnsanların Türküleri Olmaz

Bir sedâ duyulur bozkırın ortasından,

Tel tel çözülür ömrün yorgun düğümleri.

Korkma, yaklaş;

Çünkü kötü insanların türküleri olmaz.  

​Gözlerinde bir elin nasırlı şefkati,

Yüreğimde acının en ince sızısı…

Bağlamanın göğsüne yaslanmış asırlar,

Bir nefes, bir veda, bir hüzün hâtırası.

​Biz o türkülerle sarmadık mı yarayı?

Kör kuyulardan ses veren o usta,

İncitmez insanı, kıymaz bir cana;

Kötülüğün sokağı uğramaz bu yola.

​Otur yanına, sus ve sadece dinle;

Toprak kokar nefesi, rüzgâr eser tondan.

Kötülerin dili yoktur bu iklimde,

Yalnızca türküler kalır baki kalandan.