Empati

Empati kelimesi, modern psikolojinin laboratuvarlarında tanımlanıp formüle edilmeden çok evvel, bizim iç dünyamızın en kadim, en sessiz odalarında yankılanıyordu. Kelimenin kendisi belki yeni; fakat ruhu, insanlık tarihinin ilk gözyaşına, ilk merhamet çağrısına dayanır. Bir başkasının penceresinden dışarı bakabilmek, onun göğsündeki kafeste çırpınan kuşun kanat sesini kendi kaburgalarımız arasında duymak... İşte empati, insana mahsus en ağır, ama bir o kadar da en asil yüklerden biridir.

Bizler hayatı hep kendi penceremizden, kendi doğrusu ve yanlışıyla izlemeye meyilliyizdir. Oysa başkasının hayatına misafir olmak, onun tavanındaki gökyüzünün bizimkinden farklı bir renkte olabileceğini kabullenmeyi gerektirir. Karşımızdakinin hüznü, bizim omuzlarımıza değmediği sürece bize sadece bir "hikâye" gibi gelebilir. Ne zaman ki onun acısını kendi omuzlarımızda tartmaya başlarız, işte o zaman hikâye biter, hakikat başlar.

Bilirim ki empati kurmak, sadece akılla yapılan soğuk bir analiz değildir; bilakis büyük bir cesaret gerektirir. Çünkü insanın kendi konfor alanından çıkıp, bir başkasının karanlık dehlizlerine inmesi, onun yarasına merhem sürmeye çalışırken kendi ellerini de o yarayla kirletmesi demektir. Kendinden vazgeçmeden, bir anlığına da olsa "o" olabilme sanatıdır. Dostlukların en derin olanı, sevgilerin en köklüsü, kelimelerin kifayetsiz kaldığı o anlarda birbirini sessizce anlama hâli hep bu köprü üzerinden kurulur.

Bir başkasının yüreğindeki sızıyı kendi yüreğinde duymak bazen yorucudur, evet. Herkesin yükünü sırtlanmak insana ağır gelir. Lakin dünyayı yaşanılır kılan da, bizi insan kılan da o hassas teldir. Bir gün olur da bir başkasının acısına kör kalmamayı, onun sessiz çığlığını duymayı başarabilirsek, inanın ruhumuz biraz daha büyüyecek, insan olmanın o kadim sırrına biraz daha yaklaşacaktır.