Sayfalar Arasında

Ekim’in son günleriydi; şehir, göğsüne ağır bir kaban gibi dolanan o gri yorgunluğunu üzerindekilerden silkelemeye çalışıyordu. Dışarıda, insan kalabalığının ve acelesi olan arabaların çıkardığı o bitmek bilmeyen uğultu, yavaş yavaş geceye teslim oluyordu. Lalin ise bütün bu gürültünün uzağında, zamanın sanki incecik bir kum tanesinde asılı kaldığı o odada, kendi küçük evrenindeydi.Odanın duvarlarında soluk renkli hatıralar, pencere kenarında şehre yukarıdan bakan eski bir sokağın silüeti ve tavanı süsleyen sarı ışıklar vardı. Bu loş aydınlık, dışarıdaki acımasız dünyadan sakınan şefkatli bir kabuk gibiydi.Lalin, günün omuzlarına bıraktığı bütün görünmez yükleri yavaşça yere bırakıp yatağının yumuşak dağınıklığına uzandı. Üzerindeki kalın, krem rengi örgü kazak, ona çocukluğundan beri aradığı o sıcak yuva hissini veriyordu. Parmakları, yatağın örtüsünde gezinirken gözü sehpada duran, kapağında gümüşi bir hilalin parladığı o yıpranmış lacivert kitaba takıldı.Kitabı ellerinin arasına aldığında, sayfaların arasından yükselen o hafif nemli ve kadim kâğıt kokusu, odadaki havayı bir anda değiştirdi. Bu koku, Lalin’in ruhunun en emniyetli limanıydı.

​Başını ellerinin arasına alıp okumaya koyulduğunda, duvarda asılı duran o cümlenin ağırlığı kalbinin üzerinde tüy gibi dalgalandı: “Bazen en güzel kaçış, bir kitabın sayfalarında gizlidir.Gerçekten de öyle değil miydi? Hayat, insanı köşeye sıkıştırdığında, insan kendi mahzenine çekilmek yerine neden kelimelerin sığınağına koşardı? Lalin, her satırda biraz daha kabuğuna çekiliyor, okuduğu her cümleyle biraz daha hafifliyordu. Dünyanın karmaşası, dışarıda kalan yabancı bir rüzgâr gibi camlara çarpıp sessizce yok oluyordu.

​Yatağın ucunda, sırtını Lalin’in huzuruna yaslamış gibi kıvrılıp uyuyan tekir kedi, bu sessiz ayinin en kadim tanığıydı. Kedinin her nefes alış verişinde kımıldayan tüylü sırtı, odanın zamansız akışına kusursuz bir uyum veriyordu. Lalin, parmaklarını kitabın incecik sayfalarında gezdirirken, bir yandan da diğer eliyle kedinin sırtını okşadı.O an anladı ki; hayat ne kadar yorucu, yollar ne kadar engebeli olursa olsun, sığınacak bir kelime ve yanında güvenle uyuyan sadık bir dost varsa, insan asıl evini hep bulurdu.