Harfe Sağır Duyguya Yalnız

​Bir kadındı o; kenarları taştan taşan,

Cümleleri kalbinden sokağa sızan,

Satırlara sığmazdı içindeki o engin deniz,

Her mısrası ayrı bir rüya, ayrı bir kimsesiz.

Fakat karşısında duran adam…

Harflere yabancı, kelimelere sağır,

Bir kez olsun açıp okumazdı ruhunun yapraklarını,

Çünkü o adam, kitap okumayı sevmezdi.  

​Kadın, koca bir kütüphaneydi geceye sığınan;

Adam ise tek bir kelimeden korkan bir yaban.

Biri dipsiz bir öyküyü örerdi her nefesinde,

Diğeri anlamazdı bu esrarengiz sesin tınısından.

Aynı salonun orta yerinde dönerdi ikisi de,

Biri vals eder gibi kelimelerle,

Diğeri yabancısı olduğu bu lügatin içinde

Yalnızca kaybolurdu sessizlikle.

​Ne acı bir tezattı bu masalın kaderi:

Biri satırlara sığmayan bir paragraflı,

Diğeri o sayfaları hiç açmadan kapatmak isteyen,

Okumayı bilmeyen, sevmeyen biri...