Hüznün Zarafeti

Aynanın karşısında durduğunda, zamanın omuzlarına bıraktığı yükü değil, yalnızca törpülenen hatlarını gördü. Yüzü biraz daha incelmiş, elmacık kemikleri kış rüzgârına tutunmuş bir dal gibi belirginleşmişti. Alnındaki işlemeli başlığın gümüşleri, her nefes verişinde hafifçe titriyor; siyah örtüsünün gölgesi, gözlerinin etrafındaki o derin, kelimelere sığmaz melankoliyi örtmeye yetmiyordu.

​Kapı aralığından onu süzen komşu kadın, hayranlıkla başını salladı ve o cümle döküldü dudaklarından:

„Ne kadar güzel olmuşsun… Böyle zayıflamış, bir başka duruş kazanmışsın.“

​Kadın, söylenen söze karşı sessizce gülümsedi. Fakat bu gülümseme, dudakların kıvrımından ibaret, içi yorgun bir tebessümdü. Aynadaki yansımasına baktı; insan dışarıdan bakınca yalnızca estetik bir inceli görüyor, o zarafetin hangi ateşlerde kavrularak, hangi gecelerin gözyaşlarıyla yontulduğunu bilmiyordu.

​Güzellik dedikleri şey, dışarıdan bakan gözlere bir lütuf gibi sunulan o ince silüetti belki; lakin o inceliğin ardında, içten içe eriyen bir ömür, sessizce dökülen yapraklar ve söndürülen hayaller vardı. İnsanlar zayıflayan bedeni beğenir, dertten süzülen simayı öperdi; ama kimse o bedenin taşıyamadığı kederin ağırlığını hesaba katmazdı.

​Başına taktığı gümüşlü örtüyü biraz daha düzeltti, gözlerindeki sürmenin derinliğine saklandı. Dışarıdan bakanlar ne görürse görsün, o, ruhunun yangınından geriye kalan küllerle yeniden var oluyordu. Güzellik denilen bu hüzünlü tablo, ancak acıyı bal eylemesini bilenlerin omuzlarında böyle sessiz ve asil durabilirdi.