Zamansız Hatıra

Ateşin ve çeliğin büyüdüğü o sarp dağ eteklerinde başladım dünyaya,

Karabük’ün bacalarından tütmeyen bir hüzün vardı çocukluğumda.

Gri sokaklarında demir sesleriyle uyanırken yüreğim,

Biraz ileride, zamanın unuttuğu bir masal şehri beklerdi hep beni.

Safranbolu derler adına, hani şu yedi tepe üstüne kurulu kadim rüya;

Ah, o evler ki her biri birer koca çınar gibi boyun bükmüş zamana.

Ahşap kokulu pencerelerden sarkan hüzünlü tüller,

Tarihin elleriyle dokunmuş o cumbalı evler...

Her sokağında adımlarım yankılanır, her kaldırım taşında bir hatıram kalır.

Hacılar obasından geçerken rüzgâr,

Safran kokulu yeller okşar da saçlarımı,

Bir an susar o endüstri kenti,

Çelikle ahşabın nikâhı kıyılır sanki göğsümün ortasında.

Biri acımasız ve güçlü, çekiç sesleriyle var olan;

Diğeri zarif, nakış nakış işlenmiş, zamana meydan okuyan.

İşte ben o iki diyarın tam ortasında,

Bir ayağı demir ocağında, diğeri zamanın saklı bahçesinde birikmiş bir insanım.

Yıllar geçse de ne Karabük’ün dumanı silinir gözlerimden,

Ne de Safranbolu’nun dar sokaklarında bıraktığım o sessiz adımlarım.

Eğer bir gün yolun düşerse bu dağlar ardındaki şehre,

Beni arama başka yerde;

Kimi zaman bir demir damarında sızlayan hatıradayım,

Kimi zaman da Safranbolu’nun zamana direnen o eski penceresindeyim.