Susmak Zamanı

​Bana seni soruyorlar sürekli; "O nerede? Ne zaman bizi tanıştıracaksın?" diyorlar. "Uzaklarda" diyemiyorum, "Yollar yıkıldı" diyemiyorum ama en çok yüreğim yıkıldı biliyor musun? O yüzden susuyorum sevdiğim, susuyorum.

​

Ailem de sürekli seni soruyor; "Gelin kızımız nerede? Ne zaman evleneceksin, mürüvvetini göremedik bir türlü." diyorlar. Onlara "Bana saracak bir yâr, çocuğumun annesi olacak bir kadın bırakmadılar." diyemiyorum. Sarı saçlarına ölürüm; sessizliğe çevirdi bu sensizlik gülüm. O yüzden susuyorum gülüm, susuyorum.

​

Çocuk gibi ağlayasım var biliyor musun? Gerçi bazı namussuz geceler senin arkandan bana az gözyaşı döktürmedi. Belki de yarım kalan çocukluğumu seninle tamamlamak içindir bu isyan. Ah ömrüm, ah! Nereden başlayayım ki anlatmaya? Kavuşamamanın acısı nasıl anlatılır? Sözün bittiği yerdeyim. O yüzden susuyorum ömrüm, susuyorum.

​

Benim yüreğimdeki yangından kimin haberi var ki senin de olsun? Şimdi oralarda nasılsındır kim bilir, o uzaklarda, o gurbet ellerde ne fırtınalardasın? Hasret gemisine binip gittin, aşkımı sahipsiz bıraktın. Ah, seni hiç üzer miyim? Bir gün merak edip sorarsan beni; benim gönlüm çok hasta, bir kış gecesi yalın ayak geziyorum sanki sokaklarda. Seni sormaya cesaretim yok, çünkü vakit artık susmak zamanı. O yüzden susuyorum özlediğim, susuyorum...

ESRAR PERDESİ