Sol Yanımın İntiharı

Sol Yanımın İntiharı

​Hadi açalım defteri; en baştan,

Sol anahtarının o kıvrımlı, yılan gibi gövdesinden başlıyorum.

İlk nota birliktir benim için:

Dört vuruşluk bir suskunluk,

Dört ömürlük bir bekleyiş...

​Gözlerin diyorum sevgili; gözlerin,

Sol anahtarının tam ikinci çizgisine kondurulmuş kör bir kaza kurşunu.

O çizgiye basan parmaklarım yanıyor,

Her telim sızım sızım sızlıyor.

Sen baktın mı yüzüme,

Dünyadaki bütün senfoniler susuyor; orkestra şefi bagetini kırıp yere kapaklanıyor.

​Çünkü biliyorum,

Aşkın ilk kuralı akıldan tamamen vazgeçmektir.

Ben senin o dolunay yüzüne baktığım an, Kafamın içindeki bütün marşlar çatırdadı, yıkıldı.

Sen bir birlik notasın; içi boş ama dünyayı Zihnimde dolduran koca bir boşluksun.

​Sana vurulan her çekiç, 

Beynimin zarlarında patlayan bir timpani tokmağı.

Deli derler ya bana, desinler!

Hangi akıllı insan, sevdiğinin tek bir bakışına Dört koskoca ömür feda edip birlik nota Gibi kıpırdamadan asılı kalır havada?

​Zaman akıyor, dizek uzuyor.

İkinci perdeye geçiyorum: İkilik nota.

İçi boş, başı dik, sapı göğe bakan o gururlu ses...

Hani bana uzaktan göz kırpıp da yaklaşınca Eriyen dudaklarındaki o kıvrım var ya,

İşte o ikilik bir andı.

​İki vuruşluk bir ömür sürdü o öpücük.

Birinci vuruşunda kalbim durdu,

İkinci vuruşunda kıyamet kopup 

Evren sanki yeniden yaratıldı.

İki vuruşluk bir cennet vadettin bana;

​Gerisi cehennem, gerisi zifiri karanlık,

Gerisi tescilli deliliğimin raporları...

Nasıl bir sestir o ki, 

Kulaklarımı sağır ederken ruhumu onarıyor?

​Seninle geçen her saniye, metronomun Tik-takları arasında sıkışmış birer esir gibiyim.

Ben o iki vuruşun arasında asılı kaldım;

Ne inmeyi bildim aşağıya, ne yukarıya tırmanabildim.

​Deli şair diyorlar adıma; çünkü ben,

İki saniyelik bir hatırayı yirmi dört cilde Sığdıramayan o cahil dünyaya inat,

O iki vuruşun içinde boğulmayı seçtim!

​Şimdi tempo hızlanıyor, ritim coşuyor, Ortalık zihnimde kan gölüne dönüyor.

Geldik dörtlük notaya!

Her saniye bir darbe, her saniye bir yara, 

Her saniye seni sayan bir nabız!

Tik-tak, tik-tak, tik-tak!

​Bu, göğüs kafesimi döven yabani bir kuştan Öte, kapımda bıraktığın ayak seslerinin yankısı.

Aşk dediğin nedir ki zaten?

Bir dörtlük nota gibi vaktinde gelen, Vaktinde vuran ama adamın aklını başından Alan bir ritim bozukluğu değil mi?

​Sokaklarda adını sayıkladığımda, 

Esnaflar kepenk indiriyor, köpekler havlıyor, Deliler beni selamlıyor.

Çünkü biliyorlar;

Ben bu şehrin en yorgun, en gururlu,

En sevdayla kafayı bozmuş solistiyim.

​Senin adın geçtikçe boğazımdaki o düğüm, onaltılık notaların hızına bürünüyor.

Nefes alamıyorum!

Göğsümün ta ortasında bir viyolonsel yayı kırılıyor sanki.

Kan akıyor nota sehpasına,

Mürekkep yerine kanla yazıyorum bu mısraları:

"Seni sevmek, ölümün nota kağıdına dökülmüş halidir!"

​Ah o bemoller, ah o diyezler...

Yani hayatın yarım ses alçalmaları, yarım ses yükselmeleri...

Beni benden alıp başka bir boyuta fırlatan o tiz çığlıklar!

​Normal bir insan kulağı duyamaz ki bizim aşkımızın frekansını.

Bizimkisi köpek düdüğü gibi,

Frekansı bir türlü tutturulamamış yalnız bir radyo istasyonu gibi.

​Geceleri tavan arasına çekilip akortsuz gitarımı kucağıma aldığımda,

Her telde senin saçlarının teli kopuyor.

Bir diyez koyuyorum isminin başına; 

Sesin yarım ses inceliyor, göğün en yüksek katına çıkıyorsun, 

Erişemiyorum!

​Bir bemol koyuyorum sonra;

Sesin pesleşiyor, yerin dibine batıyorsun, yine tutamıyorum!

Biz seninle hiçbir zaman aynı perdede buluşamadık sevgilim.

​Sen hep bir diyez yukarıda,

Ben hep bir bemol aşağıda...

Aramızdaki bu mesafe, akıl hastanesinin Demir parmaklıkları kadar keskin,

Bir keman yayı kadar gergin.

​Sonra... Müzikte en acımasız an: Es işaretleri.

Müziğin içindeki o devasa boşluklar,

O çığlık çığlığa sessizlikler...

Sen gittin gideli, bu odada sadece es'ler var.

​Notalar öldü, dizekler paslandı,

Piyanonun tuşları sarardı.

Birlik es veriyorum şimdi;

Dört vuruşluk bomboş bir ölüm hali.

Kimse konuşmuyor, kimse kapımı çalmıyor, kimse bu deli şairin halinden anlamıyor.

​Gözlerim duvara dikili, kulaklarımda senin En son söylediğin o yalan cümlenin yankısı.

Bir sus işaretinin ortasında kalmış yetim bir çocuk gibiyim.

Konuşursam çıldıracağım,

Susarsam içimdeki orkestra intihar edecek.

​Artık parçanın sonuna, Coda'ya geldim.

Bütün temalar birbirine girdi,

Bütün teller koptu, kalbim durdu duracak.

Aşk ve sevda denilen o ilençli melodi,

Bu deli bedene sığmıyor artık.

​Eğer bir gün sokaklarda sol anahtarına Sarılmış, elleri kan içinde, gözleri delirmiş bir adam görürseniz; korkmayın.

O, aşkın en doğru notasını ararken kafayı sıyırmış olan bu şairdir.

​Çünkü inatla söylüyorum,

Parmaklarımı kanata kanata basıyorum o son tuşa:

Akıllıların yaşadığı bu dünyada, sevda Ancak bir delinin notasında ölümsüz kalır?

Sahi kalabilir mi fâni dünyada?

Düşünmek ve anlamak gerek;

İnsanoğluna verilen ölümün de

Bir ölme vakti yok mu?

Adı üzerinde ölüm...

Anlayana vesselam.