Deney

Seni sevmekle başladı her şey.

Önce küçük bir deneydi;

birkaç damla merak,

iki ölçek yalnızlık,

bir tutam da birbirine iyi gelme ihtimali...

Laboratuvarın adı kalbimdi.

Kapısında hiçbir tehlike uyarısı yoktu.

Oysa içeride yanıcı maddeler vardı;

senin suskunluğun, benim sabırsızlığım

ve birbirine karıştırılmaması gereken iki ayrı geçmiş.

İlk denemede ölçüyü kaçırdım.

Fazla anlam yükledim bir bakışına.

Bir damla ilgini,

bir ömürlük bağlılıkla seyrelttim.

Sonra yanlış katalizörler ekledim:

kıskançlığı sadakat sandım,

özlemi sevgiyle karıştırdım,

gururu da aşkın dayanıklılık testi yaptım.

Tepkime beklediğim gibi ilerlemedi.

Sen ısındıkça ben soğudum,

ben yaklaştıkça sen uzaklaştın.

Birbirimizi tamamlayacağımızı düşünürken

iki ayrı element gibi davrandık;

aynı kapta durduk ama

hiçbir zaman aynı madde olamadık.

Deneyi durdurmadım.

Bilim insanı bazen

sonucun yanlış olduğunu bildiği hâlde

hipotezine âşık olur.

Ben de öyle yaptım.

Her patlamadan sonra camları topladım,

kırılan tüpleri yeniledim,

yanık ellerimle yeniden ölçtüm seni.

Bir gün fark ettim:

Sorun formülde değildi yalnızca.

Ben bir insanı anlamaya çalışırken

onu kendi hayalimdeki maddeye dönüştürmüştüm.

Sen de hiç var olmadığın bir deneyde

başrol oynamaktan yorulmuştun.

Son gece bütün kayıtları yaktım.

Sonuç raporuna tek bir cümle yazdım:

İki insanın birbirini sevmesi,

aynı kimyasal tepkimeyi verecekleri anlamına gelmez.

Sonra laboratuvardan çıktım.

Arkamda bir masa,

masanın üzerinde yarım kalmış bir formül,

duvarda is kokusundan kararmış bir saat...

Ve kalbimin tam ortasında

yıllardır ihmal ettiğim bir uyarı levhası:

UYARI: UYGUNSUZ MADDELERİ BİRBİRİNE KARIŞTIRMAYIN.

Artık çok geçti.

Aşkı bulduğumu sanmıştım.

Meğer bütün bu süre boyunca

kendi ellerimle hazırladığım şeyi

kalbimde patlatmışım.

Deney başarısız olmadı.

Ben, patlamanın kendisini aşk sandım.