03 17

03.17

Mutfaktaki buzdolabı çalışıyor.

Annemin terliği kapının önünde.

Babamın ayakkabıları çoktan toz tutmuş.

Pencerenin dışında bir ambulans geçiyor.

Mavi ışığı duvarlarda dolaşıyor.

Bir anlığına herkes hayatta gibi.

Telefonum titriyor.

Ekranda senin adın.

Açmıyorum.

İnsan bazen

bir sesin geri gelmesinden değil,

o sesin artık hiçbir şeyi kurtaramayacak

kadar değişmiş olmasından korkuyor.

Telefon susuyor.

Buzdolabı çalışmaya devam ediyor.

Ben, karanlıkta,

birinin beni hâlâ sevdiğine inanabilmek için

ekranı yeniden yakıyorum.