Yanlış Tepkime

Camın dibinde iki damla duruyordu.

Biri senden,

diğeri benden.

Aynı tüpe bıraktım ikisini.

Önce renkleri değişti.

Sonra birbirlerine benzediler.

Bir an, dünyanın bütün kimyagerleri

bu karışımın başında eğilmiş gibiydi.

Gülümsedim.

Tüpün üzerine adımızı yazdım.

Mürekkep henüz kurumadan

içeride ince bir çatlak belirdi.

Biraz sabır ekledim.

Ardından suskunluk.

Üç damla fedakârlık,

iki kaşık görmezden gelmek,

bir avuç da belki bu kez olur.

Karışım köpürdü.

Senin sesin yükseldi,

benim ellerim titredi.

Camın iç yüzeyinde

birbirine değemeyen iki gölge büyüdü.

O gece laboratuvarın ışığı sabaha kadar yandı.

Bir ara kapıya kadar geldin.

Elinde beyaz bir mendil,

gözlerinde çoktan verilmiş bir karar vardı.

Sana uzandım.

Parmakların elime değmeden

kapının koluna kapandı.

Tüpteki sıvı karardı.

Önce bir tıkırtı duydum.

Sonra raflardaki şişeler titredi.

Duvara asılı saat durdu.

Bir kuş, kapalı pencereye çarptı.

Ve ben,

bütün dünyanın dışında kalmış gibi

son kez adını söyledim.

Patlama büyük değildi.

Sadece camlar kırıldı.

Biraz etrafa dağıldı içimiz.

Biraz tavana yapıştı hatıralar.

Biraz da yüzüme sıçradı

sana ait olduğunu sandığım gelecek.

Sabah olduğunda

masada iki boş sandalye vardı.

Birinin üzerinde senin izin,

diğerinde benim yanık izlerim.

Yerde kırık bir tüp buldum.

Üzerindeki etikette hâlâ adımız yazıyordu.

Elime aldım.

Camın üzerinde parmağımı gezdirdim.

Demek ki bazı karışımlar tutuşmaz.

Bazıları, içine ne koyarsan koy,

yalnızca patlayacağı anı bekler.