Olay Ufku

Sen gittin.

Ardından evrenin bütün ışıkları

birer birer içime söndü.

Bir kara deliğin ağzında unutulmuş

son bir yıldız gibi kaldım;

ne parlayabiliyorum artık

ne de karanlığa karışabiliyorum.

Parmağının değdiği yerde

hâlâ bir yerçekimi var.

Masadaki boş fincanı kaldıramıyorum,

sanki bütün gezegenler

senin içtiğin son yuduma eğilmiş.

Bir kuasar yanıyor uzaklarda,

ışığı milyonlarca yıldır yolda.

Ben de öyleyim;

sana söylediğim bazı cümleler

sen çoktan gittikten sonra ulaşıyor kalbine.

Belki hiçbir zaman duymayacaksın

ama ben hâlâ ışık gönderiyorum.

Kuantum dolanıklık gibi bir şey bu:

Sen başka bir gökyüzünün altında

bir başkasının omzuna başını koyarken

benim içimde bir şey

tam o saniyede kırılıyor.

Hangi parçacık taşıyor bu haberi?

Hangi görünmez el

senin susuşunu benim göğsüme bırakıyor?

Ay, yörüngesinden çıkmıyor.

Dünya dönmeye devam ediyor.

Bir meteor, gecenin siyah perdesini

kimsenin alkışlamadığı bir yerinden yırtıyor.

Evren işine bakıyor.

Bir tek ben,

senin adını anınca

ışık yıllarını birbirine karıştırıyorum.

Ve şimdi anlıyorum:

Bazı yıldızlar öldükten sonra da görünür.

Gökyüzü onları hâlâ var sanır.

Benim sana bakışım da böyle.

Sen çoktan gitmiş olabilirsin.

Ama gözlerimdeki ışık

henüz bunu öğrenmedi.