Geri Verme

Gece, bir derviş gibi çöktü şehrin üstüne.

Minarelerin gölgesi uzadı kaldırımlarda.

Bir köpek havladı uzaklarda;

sanki dünya, kendi yalnızlığını

ilk kez bir başkasına duyuruyordu.

Ben seni aradım.

Bir caminin avlusunda,

abdest suyunun titreyen yüzünde,

bir güvercinin kanadından düşen gölgede...

Oysa sen,

benim aramayı bıraktığım yerdeydin.

Bir kapı açıldı içimde.

Ne menteşesi vardı ne tokmağı.

Ardında, yıllardır sakladığım

karanlık bir kuyu duruyordu.

Eğildim.

Suyun yüzünde

birbirine benzeyen yüzler gördüm.

Her biri başka bir ben.

Her biri senden uzak.

Birisi ağlıyordu.

Birisi secdede.

Birisi hâlâ dünyaya yetişmeye çalışıyordu.

Bir damla düştü karanlığa.

Bütün yüzler dağıldı.

Sen,

hiçbirine dokunmadan

hepsini susturdun.

O gece anladım:

Aşk, birinin gelip

eksik parçanı yerine koyması değilmiş.

Aşk,

eksik olduğunu sandığın yerin

bir kapı olduğunu görmekmiş.

Ben o kapının önünde

yıllarca kendimi bekledim.

Sen geldin.

Bir rüzgâr gibi değil,

bir yangın gibi de değil.

Bir mumun,

kendi ışığında erimesi gibi.

Şimdi her adımımda seni anıyorum.

Adın dilimde değil,

yüreğimin en kuytu yerinde yankılanıyor.

İsimler

söylendikçe değil,

insan sustukça derinleşir.

Vedalar

insanın içindeki bütün yolları

tek bir yere çıkarır.

Ben artık

sana varmak için yürümüyorum.

Yürüdüğüm her yerde

senden biraz daha eksiliyorum.

Bir gün,

benden geriye yalnızca

senin sustuğun yer kalırsa,

bil ki

orada bir ömür boyunca

sana secde etmiş

bir kalp yatıyordur.

O kalbin son duası şudur:

Beni bana geri verme.

Ben,

kendimdeyken

seni kaybettim.