Ben Neden Buradayım

Bulunduğunuz mevkide, içinde yaşadığınız koşullarda, yürüdüğünüz yolun tam ortasında hiç kendinize şu soruyu sordunuz mu: Ben neden buradayım?

Bu soruyu sormak, bulunduğunuz yeri sorgulamak kadar, oraya hangi duygularla geldiğinizi, neleri geride bıraktığınızı ve kendinizden ne kadarını koruyabildiğinizi de sorgulamaktır. İnsan bazen bir yere ulaşır ama oraya gelirken kim olduğunu unutur. Bazen de bütün çabasına rağmen kendisini hiç ait olmadığı bir hayatın içinde bulur.

Bu sözüm, kirli emellerini basamak yaparak yükselenlere, başkasının hakkını çiğneyerek kendisine bir mevki edinenlere değil. Onlar çoğu zaman bulundukları yeri sorgulamazlar. Amaçları uğruna yaptıklarını kendi iç dünyalarında çoktan meşrulaştırmışlardır. Kendi yollarını kendileri için haklı, başkalarının kayıplarını ise önemsiz görmeyi öğrenmişlerdir. Onların pusulası vicdan değil, varmak istedikleri yerdir.

Benim sözüm başka birilerine...

Yola çıkarken kalbinde kötülüğe yer açmamış, birilerinin canını yakarak ilerlemeyi başarı saymamış, eline geçen fırsatları başkasının hakkını gasp etmek için kullanmamış insanlara. İyi niyetini bir zayıflık, dürüstlüğünü bir eksiklik olarak görmeye başlayanlara... Bir zamanlar inandığı değerlerin bugün kendisini neden bu kadar yorduğunu anlamaya çalışanlara.

Size bir şey söylemek istiyorum: Kötülüğün size yaşattığı her şeyi kaderinizin bir parçası sanmayın.

İnsanın insana yaptığı kötülüğü, ilahi bir senaryonun değişmez sahnesi olarak görmek, kötülüğü yapanın sorumluluğunu görünmez kılar. Bir insanın hırsı yüzünden kaybettiğiniz şeyi, bir başkasının vicdansızlığı yüzünden uğradığınız haksızlığı, birilerinin bilinçli tercihleriyle önünüze örülen duvarları Tanrı'nın sizin için yazdığı bir kader gibi okumayın.

İnsanların getirdikleri yıkımları Tanrı'nın senaryosu olarak görmekten vazgeçin. Onların zaten sizden istediği bu.

Çünkü bazen kötülük yalnızca canınızı yakmakla yetinmez; size kendinizden de şüphe ettirmek ister. Yaşadığınız haksızlığı sorgulamak yerine kabullenmenizi, uğradığınız ihaneti sorgulamak yerine kendinizi suçlamanızı, kaybettiğiniz şeylerin ardından ayağa kalkmak yerine başınızı eğmenizi bekler. Bir süre sonra size yapılanı hayatın olağan akışı, size reva görüleni hak ettiğiniz bir son gibi göstermeye çalışır.

Asıl yıkım biraz da burada başlar.

Bir insanın size yaptığı kötülük, sizin dünyaya bakışınızı değiştirmeye başladığında; onun karanlığı sizin içinizde de bir oda kiraladığında, yalnızca haksızlığa uğramış olmazsınız. O haksızlığın izlerini kendi ruhunuzda taşımaya başlarsınız.

Oysa bir başkasının karanlığına maruz kalmış olmanız, sizin de karanlıkta yaşamak zorunda olduğunuz anlamına gelmez.

Bazen hayat, önünüze aşamayacağınız kadar yüksek duvarlar çıkarır. Fakat her duvarı Tanrı'nın ördüğünü düşünmek, o duvarı ören elleri görmezden gelmektir. Birileri taş taşımıştır oraya. Birileri hesap yapmış, birileri susmuş, birileri kendi çıkarı uğruna sizin yolunuzu daraltmıştır. Bunları görmezden gelmek tevekkül değildir. Haksızlığı kutsallaştırmak hiç değildir.

İnsan, kendi iradesiyle yaptığı kötülüğün hesabını kadere bırakamaz.

Elbette her kaybın ardında bir insanın kötü niyeti yoktur. Hayatın kendi belirsizlikleri, insanın elinden gelmeyen koşulları, anlamlandıramadığımız tesadüfleri de vardır. Ama insan eliyle yaratılan yıkımları, insan sorumluluğundan çıkarıp görünmez bir yazgının içine bırakmak, en çok da o yıkımı yaratanların işine gelir.

Şimdi kendinize yeniden sorun: Ben neden buradayım?

Eğer buradaysanız, bu mutlaka yanlış yolda olduğunuz anlamına gelmez. Belki de çok doğru bir yolda, yanlış insanların açtığı yaralarla yürümeye çalışıyorsunuz. Belki de bugüne kadar iyi kalabilmek için verdiğiniz mücadeleyi, artık neden bu kadar yorulduğunuzun cevabı sanıyorsunuz.

Yorulmak, yanlış olduğunuzun kanıtı değildir.

İyi niyetli olmak, her darbeyi sessizce karşılamak zorunda olmak değildir. Temiz kalmak, başkalarının kirli ellerine hayatınızın bütün kapılarını açık bırakmak değildir. Affetmek, aynı yerden yeniden yaralanmayı kabul etmek değildir. Ve kendi yolunuzdan şaşmamak, gerektiğinde o yoldaki insanları geride bırakmayı bilmekten de geçer.

Bazen ilerlemek, daha hızlı yürümek değil; sizi kendinizden uzaklaştıran bir yerden çıkıp gitmektir.

Unutmayın, insanın en büyük kaybı her zaman bulunduğu mevkiyi, kazandığı imkânı ya da önüne çıkan fırsatı kaybetmesi değildir. Asıl kayıp, bütün bunların uğruna bir zamanlar kendisine verdiği sözü unutmasıdır.

Bir gün geriye dönüp baktığınızda, kimlerin önünüzü kestiğini, kimlerin hakkınızı yediğini, kimlerin sizi olduğunuz yerden aşağı çekmeye çalıştığını hatırlamayabilirsiniz. Fakat bütün bunlara rağmen nasıl bir insan olarak kaldığınızı hatırlayacaksınız.

İşte o gün, kendinize vereceğiniz cevap bugünden daha kıymetli olacak.

Çünkü bu hayatta herkes bir yerlere ulaşmaya çalışıyor. Kimi başkasının omzuna basarak, kimi başkasının ışığını söndürerek, kimi de kendi ışığını kaybetmemek için karanlıkta yolunu arayarak...

Siz, başkasının karanlığını kendi kaderiniz sanmayın.

Birilerinin size yaptıklarını hayatın size biçtiği rol olarak kabul etmeyin. Onların tercihlerini kendi yazgınız, onların kötülüğünü kendi sınavınızın değişmez hükmü gibi taşımayın.

İnsanların yaptıkları kötülüklerden Tanrı'yı sorumlu tutmayın. İnsanların sorumluluğunu yine insanlarda bırakın.

Ve ne olursa olsun, bir zamanlar hangi temiz duyguyla yola çıktığınızı unutmayın.

Bazen insanın ulaşması gereken en önemli mevki, başkalarının gözünde yükseldiği yer değil; bütün yaşananlara rağmen kendi vicdanının karşısında başını eğmeden durabildiği yerdir.

Yolunuzdan şaşmayın. Yolunuzu kirletenleri de kaderiniz sanıp yanınızda taşımayın.