Sensizliğimin Eşiğinde
Sensizliğimin Eşiğinde
Gece yarısı dudaklarda donar zaman
Bir kibrit çakılır ince parmaklar arasında
Eski bir yangını yakar o yangınım yanar
Kış uykusundan kalkmış ağır bir gölge gibi
Bütün odanın rengini değiştirir
Şiirlerin en sert yerinde durur o sessizlik
Bir pencere pervazında kalmış tek bir kar tanesi
Soğuk bir cümle gibi erir
Kimse dokunmaz kırık bir camın kenarına
Çünkü gerçek keskin
Çünkü acı ince bir bıçak sırtı
Külün içinden bir harf çıkar
Yarım kalmış bir mektuptan sızar
Gün ışığıyla karışır
Ve o ağır gölge
Yeni bir yılın eşiğinde
Kendi adını fısıldar
Eski bir mektubun yerinde
Kırılmış bir cümle gibi durur gece
Kimse dokunmaz soğumuş mürekkebe
Ama harfler kendi aralarında
Eski bir yangının külleri gibi yakar
Bir kibrit daha yanar karanlıkta
İnce bir duman yükselir duvarlardan
Kış uykusundan uyanan o ağır gölge
Şimdi odanın tam ortasında
Nefesini tutmuş bekler
Sabah yaklaşırken
Kadehlerin dibinde donmuş ışık
İnce bir cam kırığı gibi parlar
Ve herkes kendi yüzünü
İlk kez bir başkasının gözünde
Tanır
Eski bir saatin içinden dökülür zaman
İnce dişliler arasında donmuş bir gülüş gibi
Kimse duymaz kırılan camın sesini
Ama sabahın ilk ışığı
Pencere pervazında
Kendi gölgesini tanır
Bir kibrit söner parmak uçlarında
Külün içinden bir isim yükselir
Yıllar önce susulmuş bir cümle gibi
Şimdi odanın köşesinde
Kendi ağırlığını taşır
Kar erir eşikte
Kadehlerin dibinde kalan o son damla
Sensizliğimin eşiğinde
Sensiz kalan beni yazar
Mehmet Aluç
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu