Ve Kimse Bilmiyor Batık Olduğumu

Ve Kimse Bilmiyor Batık Olduğumu

Şimdi şiir zamanı, başka bir rüzgârla esiyor:

Gecenin kör kuyusunda bir deniz feneri gibi durur adın,

Ben uzaktan geçen o kayıp gemi,

Sen dalgalarla dövülen sarp kayalık...

Hiçbir kaptan yanaşmaz bu kıyıya,

Bilirler ki burada sular hep hasretle taşkındır.

Aşkın o ironik tebessümünü astım odanın duvarına;

Bakıp bakıp gülüyorum yalnızlığıma.

Çünkü sevmek, bir deniz fenerinin

Asla kendi ışığıyla ısınamaması gibidir;

Etrafı aydınlatır da,

Kendi koyu karanlığında boğulur insan.

Malatya’dan taşıdığım o kuru toprak kokusu,

Şimdi bu tuzlu dalgalara karışır.

Sen fenerin ışığında başka limanlar düşlerken,

Ben sulara gömülen en eski demir gibiyim;

Pas tutuyorum derinlerde,

Ve kimse bilmiyor batık olduğumu.

Mehmet Aluç