Yıkıldım Uğrunda

Yıkıldım Uğrunda

Bilmiyorum neredeyim, hangi ıssız yoldayım,

Bir ömür harcadım da bak ne haldeyim şimdi?

Hasretinle kavrulan solmuş bir yapraktayım,

Pervane oldum da narına düştüm,

Aklım başımdan gitti, yandı gönül ocağım,

Sensizlikle kuşatıldı dört bir yanım bu gece.

Kapanmaz yaralar açtı ateşi kucağım,

Sevdanla yoğruldum sabırla piştim,

Akıl erdiremedim bu kalbin işine hiç,

Fırtınalar koptu da duruldu mu sandın yârim?

Karanlık göklerden üzerime yağan bu kılıç,

Pervane oldum da narına düştüm,

Tövbe kapısı kapandı, günaha batmışım,

Her ne yana baktıysam hayalin çıktı karşıma.

Sensizliği ömrümün başköşesine asmışım,

Pervane oldum da narına düştüm,

Çöllere düşüp de adını haykırdım durdum,

Aşkınla divane olup aklımı yitirdim ben.

Saralarda gözüm yoktu, bir köşe bulup kurdum,

Bir mecnun misali bendimi aştım,

Alevinden kaçmadım, bilakis koşarak gittim,

Bülbül gibi gül dalında feryada boyandım.

Bu sevdalı başımı ne hallere düşürdüm,

Pervane oldum da narına düştüm,

Çile çektim deryasında yüzmeyi öğrendim,

Zaman su gibi aktı, kederle doldu taştım.

Ben bu kara yazgıma rıza gösterip yandım,

Sevdanla yoğruldum sabırla piştim,

Kimsesizler sokağında kaldım öylece yalnız,

Gönül kapım kapanalı rüzgârlar esiyor,

Bu hayatın cefası çok, vefası imkânsız,

Sevdanla yoğruldum sabırla piştim,

Mehmet Aluç