Yetimim Ama Hepinize Yeterim
Kimi babasıyla top oynar, kimi elinden tutup parka gider, kimi de okul çıkışında babasının omuzlarına binerek eve dönerdi. Semih ise onlara imrenir, okul kapısında annesini bekler, eve giderken sessizce yürürdü.
Bir gün birkaç çocuk ayağına çelme takarak düşmesine neden oldu. Kış günü olduğundan Semih'in okul kıyafetleri çamura bulandı. Çantasındaki kalemleri, defterleri ve silgileri etrafa saçıldı. Gözlüğünün camı kırıldı. Babalarına güveniyordu şımarık çocuklar. Bir de:
"Sana kim yardım edecek, baban mı?" diyerek alay ediyorlardı.
"Yetimim ama hepimize yeterim!"
Düştüğü yerden öyle bir hınçla kalktı ki gözlerinden kıvılcımlar saçıyordu. Küçücük çocuğun içinden bir dev çıkmıştı. İçinde biriktirdiği bütün öfkeyi yumruklarına yükleyerek kendisini itip kakan çocukların üzerine yürüdü. Artık ne kırılan gözlüğünü ne de çamura bulanan kıyafetlerini düşünüyordu. Tek istediği, kendisiyle alay edenlere haddini bildirmekti.
Ertesi gün:
"Öğretmenim, Semih bizi dövdü, onunla aynı sınıfta olmak istemiyoruz." diyerek şikâyetçi oldular.
"Semih, neden kavga ettin?" diye sordu öğretmeni, başını eğip cevap vermedi.
"Semih, tahtaya çık!" deyince şikâyet edenler sevinmeye başladı. Öğretmenin de onu döveceğini düşünüyorlardı. Fakat Semih, neden kavga ettiğini öğretmeninin kulağına söyleyince sevinçleri kursaklarında kaldı.
Öğretmen sınıfa dönerek şöyle dedi:
"Okulda kimse ne yetimdir ne öksüz. Bizler sizin aileniz sayılırız. Bir daha böyle taşkınlıklar yapmayın!"
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu