Aşkımızı Yazmaz Bu Ayrılığın İmlası
Aşkımızı Yazmaz Bu Ayrılığın İmlası
Bir lavanta kokusu kalır insanı en çok vuran,
Ya da akşamüstü vapurlarında unutulmuş bir pardösü.
İstanbul’un gri taşlarında yürürken,
Soluğumuzun bittiği yerde başlar koca bir coğrafya.
Sen şimdi hangi kalabalığın rüzgârındasın bilmem,
Ben buradayım;
Bir elma çürürken masanın ortasında,
Zamanı bükmenin yollarını arıyorum tek başıma.
Aşkımızın gözlüklerinden baktım dün sokaklara;
Çocuklar simit satıyordu,
Kuşlar gökyüzünün yaka düğmesini çözüyordu usulca.
Bir kadın geçti katar katar,
Gözlerinde aşkımızın o devrilmeyen gururu.
Hayat dediğin,
Birkaç yudum çay ile yarım kalmış bir şiir arasında
Sıkışıp kalmış incecik bir teldir ne de olsa.
Gül kurur, masada bardak boşalır,
Gece gelir, pencereye dayanır kör bir bıçak gibi.
Biz ne zaman sevmeye kalksak,
Ömrümüzün defterine bir kırmızı kalem çekilir.
"Göçebe" derler ya bizim ruhumuza,
Haklıdırlar;
Çünkü bir sedir ağacının köküne tutunmuş gibi yaşamak,
Harcı değildir bu koca gövdeli acıların.
Seninle bir çay bahçesinde karşılaşabilirdik,
Hani o Edip’in, Turgut’un masayı donattığı günlerden biri.
Masa da masaymış ha!
Üstünde ekmek, zeytin, tütün ve biraz da hüzün.
Sen ellerini uzatırdın,
Ben ellerinin arasında bir yaz akşamı bulurdum.
Oysa şimdi ne o masa var,
Ne de o eski İstanbul akşamlarının bereketi.
Yalnızlık,
Kendi sesini kendi duvarlarında yankılayan
Yorgun bir derviş gibidir artık.
Topla eşyalarını, gidiyoruz buradan;
Belki bir başka bahara,
Belki kelimelerin bittiği o ıssız limana.
Ne zaman bir tren sesi duysam içimde,
Bil ki seni arıyorum hâlâ
Rayların üzerinde unutulmuş bir bilet gibi.
Aşkımızı yazmaz bu ayrılığın imlası,
Çünkü bazı acılar,
Hiçbir sözlüğün maddesine sığmayacak kadar
Derin,
Yalnız,
Ve adamakıllı hüzünlüdür.
Mehmet Aluç
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu