Düzenbazlar Kervanı

Düzenbazlar Kervanı

Haber bülteni başlar, mideye iner kanca,

Üç kuruşluk emekli maaşı erir anca!

Gözleri dönmüş hırsız, fonda milyar vururken,

Garibanın sırtından dökülür terler akça akça.

Müdür tatile kaçmış, kasada delik büyük,

Belediye başkanıysa halka bindirir yük.

Çeşmeden su akmaz da borç akar oluk oluk,

Bunların vicdanı yok, mideleri derya yük!

Kimi "fon" der vurgun yapar, kimi "hizmet" adı altında,

Soygunun âlâsı döner bu düzenin tahtında.

Adalet dediğin şey kantarında pas tutmuş,

Hak, hukuk, hakikat buralardan göç edip unutmuş!

Ey kerih düzenin o maskeli çalanları,

Sizin için döşenmiş cehennemin kapıları!

Neyzen kalksa mezardan, üflese de kamıştan,

Utanmaz ki bu yüzler ne hırsızlıktan ne rüşvetten, akılsızlıktan!

Kahve köşesinde demlenir acı tas,

Bizim amcanın sırtında kaldı bütün pas!

Biri fon kurup da vururken köşeyi,

Belediye başkanı halka yutturur neşeyi!

Çeşmeden su akmaz, akar hep borçlu lamba,

Bunların vicdanı kalmamış, kalmış lamba altında!

Neyzen kalksa mezardan, üflese kamıştan,

Tükürür bu düzenin o hırsız yüzüne baştan!

Ne kanun kalmış ortada ne de adalet izi,

Gelin ey dervişler, görün bu soysuz düzenimizi!

Meyhanenin tavanı duman, masada yarım şişe şarap,

Bu devranı sürenlerin hepsi birer hırsız ve serap!

Kalkar mı sandın bu millet ömrü billâh uykudan?

Uyanır beyler uyanır, sıra gelince kuyruktan!

Biri banka kasasından milyon dolar hortumlar,

Biri halkın parasıyla lüks makamlar oturturular.

Neyzen bakar bu hale, üfler neyine inceden,

"Yazıklar olsun" der, "bu düzeni kuran hevese bizzat kendinden!"

Kimi köşe döner fonda, kimi belediye malından,

Utanma arlanma kalmamış bunların arından!

Bizim amca çeker derinden o son nefes tütünü,

Sorarlar bir gün adama bu memleketin bütününü!

Meyhanenin köşesinde paslı bir lamba yanar,

Bu soygun düzende her gün bin masum aldanır.

Kimi fonda milyon vurur, kimi köşe başında aldatır,

Yüzlerinde meymenet yok, hepsi birer hırsız ve akışla sırıtır!

Neyzen kaldırır başını, diker gözünü zamana:

“Yazıklar olsun” der, “bu talanı çıkaran cihana!”

Ne hak kalmış ne adalet, ne de kuldan bir utanç,

Bunların vicdanı batmış, gözlerini bürümüş kazanç!

Bizim amca çeker tütünü, üfler havaya derin,

Sorulur elbet hesabı, kime kalmışsa bu zemin?

Çalınan her kuruş haram, sırtlanan bu yük ağır,

Uyan ey millet uyan, artık yeter, gelir çok ağır

Kul Mehmet’im sen biraz bağır milletim değil sağır!

Mezara girmeden bitsin bu kahır, inşallah…

Mehmet Aluç-Kul Mehmet