Kırık Sinyal Kolu Ve Aceleci Bulut
Kırık Sinyal Kolu ve Aceleci Bulut
Sabahın yedisinde mahalledeki tek otobüsün kapısı kapanırken, Salim Bey elinde yarım kalmış simidi ve sağ sinyal kolu kırık eski bir bisikletle durağa yetişti. Otobüse binemedi ama bisikletin kırık sinyal kolu, elini dokundurduğu an sağa değil, gökyüzüne doğru kıvrılıp tıkırdayan garip bir pusulaya dönüşüverdi. Salim Bey önce bunun bozuk bir demir parçası olduğunu sandı. Lakin sinyal kolu her tıkladığında, mahallenin üstünde ağır ağır süzülen gri bir yağmur bulutu da sanki direksiyon kırıyormuş gibi yön değiştiriyor, sadece Salim Bey’in yürüdüğü kaldırımın hemen üstünde kalıyordu. İnsanlar şemsiyesiz ıslanırken Salim Bey’in başının üstü kupkuruydu; ama sağa dönmek istediğinde bulut sola kayıyor, sola döndüğünde bulut arkasından yetişip ensesine serin bir damla bırakıyordu.
Öğlene doğru iş yerine vardığında, patronu elindeki evrakları bırakıp Salim Bey’in omzuna vurdu. "Bugün çok canlısın Salim," dedi, "üstünde bir elektrik var." Salim Bey cebinden kırık sinyal kolunu çıkarıp masaya koydu. Tam o sırada odanın tavanındaki vantilatör kendi kendine çalışmaya başladı, masadaki bütün kâğıtlar havalanıp düzgün birer uçak gibi pencereden dışarı süzüldü ve karşı binanın balkonundaki saksılara tek tek kondu. Akşam eve dönerken Salim Bey sinyal kolunu artık cebinde taşımıyordu; kırık yerinden sızan ince bir ışık çizgisi, kaldırım taşlarının arasındaki çatlakları birleştirip onu dosdoğru evinin kapısına götürüyordu. Kapıyı açtığında içeride kimse yoktu ama masanın üstünde, sabah yarım bıraktığı simidin tam yanında, sıcacık bir çay bardağı duruyordu. Bardaktan yükselen buhar, tavanda dönüp duran bir saatin yelkovanını yavaşça geri çeviriyordu. Salim Bey bardağı eline aldı, bir yudum içti ve gülümsedi. Meğer sabah otobüsü kaçırması hiç de kötü olmamıştı; çünkü o otobüs, üç sokak ileride lastiği patladığı için tam kırk dakika beklemişti.
Mahalledeki üçüncü katta oturan Halit Bey’in kapı zili, geçen salı sabahından beri çalındığında kapıyı açmıyor, odadaki çamaşır sepetinin içindeki tek çorapları dışarı çıkarıyordu. Zile basıldıkça önce mavi bir çizgili çorap, ardından sarı bir ev çorabı, en sonunda da yıllar önce kaybolduğu sanılan ama aslında hiç var olmamış mor bir yün çorap halının üstüne düşüyordu. Halit Bey önce tesisatçıyı çağırdı. Tesisatçı zilin telini kontrol etti, kablolar sağlamdı ama zilin tam ortasında, normalde küçük bir bakır parça olması gereken yerde, kendi kendine esneyen minik bir yay duruyordu. Tesisatçı yayı eline alır almaz, cebindeki bozuk paralar tıkırdayarak bir marş temposu tutturdu ve adamın ceket düğmeleri teker teker çözülüp masanın üstünde düzenli bir sıra hâlinde dizildi.
"Bu evde zamanın bir yeri gevşemiş abı," dedi tesisatçı, pantolon paçasını düzeltirken. "Ben kaçayım, yoksa ayakkabılarım da bana küsecek."
O akşam Halit Bey, yerde duran mor çorabı eline aldı. Çorabın topuğunda incecik bir dikiş vardı; dikişe parmağını sürdüğünde odanın duvarındaki eski duvar saati akrep ve yelkovanını ters yönde çevirmeye başladı. Saat geriye sardıkça, öğleden sonra dökülen kahve fincanının kırıkları halının üstünde birleşip tek parça hâline geldi, fincan tekrar masadaki yerine kondu ve sıcak kahve buharı yeniden bardağın içine çekildi. Halit Bey pencereye yürüdü. Sokaktaki kediler kuyruklarını dikmiş, sanki bir orkestra şefini izliyormuş gibi aynı anda sağa, sonra sola dönüyordu. Tam o sırada kapı zili bir kez daha çaldı; ama bu kez ne zil sesi duyuldu ne de çorap düştü. Kapıyı açtığında karşısında kimse yoktu, yalnız paspasın üstünde ufacık bir kâğıt parçası duruyordu: "Bugünlük bu kadar, yarın sağdan devam."
Mahalledeki küçük tuhafiyenin arkasındaki odada yaşayan Nihat Bey, sabahları kendi kendine konuşmayı çok severdi; ama geçen haftadan beri odadaki eşyalar da sohbete katılmaya başlamıştı. İlk fitili ateşleyen ise tezgâhtaki eski kahve makinesi oldu. Nihat Bey, sabah gözlerini ovuşturarak mutfağa girdi ve düğmeye bastı. Makine önce derin bir iç çekti, ardından hafifçe öksürüp şu cümleyi kurdu: "Yine mi sade? Ağabey, senin tansiyonun bu sabah biraz nazlı; ben sana orta şekerli yapsam da şu kaşık kendi kendine üç tur dönse fena mı olur?" Nihat Bey, elindeki fincanla öylece kalakaldı. "Sen konuşmayı nereden öğrendin bakalım? Alt tarafı su ısıtıp telvesini köpürtüyorsun!" "Köprü altından çok su aktı Nihat," dedi kahve makinesi, buharını burnundan verircesine. "Sen gece yarısı ikiye kadar şiir karalarken ben burada kablolarımı dinliyorum. Hem senin o eski radyon da dün gece şarkı seçerken bayağı dertliydi."
Tam o sırada koridordaki buzdolabının kapağı hafifçe gıcırdadı ve içinden serin, alaycı bir ses yükseldi: "Siz kendi dertlerinize bakın. Dün akşam kapı çalındığında Nihat Bey’in verdiği cevabı duysaydınız yerlere yatardınız. 'Evdeyim ama müsait değilim, başka bir gün uğrayın' dedi adam! Kapının arkasındaki de üst kattaki Ayşe Hanım’dı, sadece limon ödünç almaya gelmişti." Nihat Bey, alnını hafifçe ovuşturdu. "Limon dedin de aklıma geldi, senin içindeki o sarı limon geçen çarşambadan beri buruşup felsefe yapmaya başladı. Geçen gün 'Ben ekşimiyorum, hayat bana ekşi geliyor' diye dert yanıyordu."
"Haklı da," diye araya girdi kahve makinesi, cezvesini hafifçe oynatarak. "Sen iki gündür buzdolabının kapağını açıp içinde ne aradığını unutup geri kapatıyorsun. Limonun da morali bozuldu tabii; soğukta tek başına beklemek kolay mı?" "Bak şu işe," dedi Nihat Bey, gülerek sandalyeye çöktü. "Evin içinde bir tek benim aklım başımda sanıyordum, meğer bütün kadro toplanmış. Peki, öğlen ne yiyeceğiz? Bari biriniz de işe yarayan bir fikir versin." Buzdolabı derin bir nefes aldı, raflarındaki yumurtalar hafifçe tıkırdadı:
"Benim alt gözde üç tane yumurta, biraz peynir ve dün akşamdan kalma yarım ekmek var. Ama uyarayım; yumurtalar sabah 'Bizi haşlarsan kıvamımız tutmaz, tavada cızırdarsak daha şenlikli oluruz' diye anlaştı."
Kahve makinesi hemen lafa girdi:
"Ben de yanlarına şöyle köpüklü bir kahve çekerim ama bir şartım var. Şu duvardaki saatin pili bitmek üzere, tik takları iyice aksadı; bugün bir zahmet yenisini takıver. Yoksa zaman algım bozulacak, akşam kahvesini sabah diye pişireceğim." Nihat Bey fincanını kaldırdı, makineden süzülen sıcak kahveye baktı ve göz kırptı: "Anlaştık ekip. Önce saatin pilini takalım, sonra yumurtaları tavaya alalım. Ama söz verin; akşama misafir gelirse evin sırlarını dışarı sızdırmak yok!" Buzdolabı hafifçe uğuldadı: "Söz, ağzımız mühürlü. Yalnız şu peynir biraz kokabilir, o kendi kendine savunma yapıyor." Akşamüstü kapı çaldığında Nihat Bey derin bir nefes aldı, kapıyı açtı ve gülümseyerek içeri buyur etti. İçeride kahve makinesi mırıldanıyor, buzdolabı serin serin esiyor, duvardaki saat ise hiç olmadığı kadar düzgün bir tempoyla tıkırdıyordu. Nihat Bey, kendi kendine fısıldadı: "İşte böyle; hafif hasarlı ama gayet neşeli bir yuva."
Mahallenin köşesindeki dar pasajda, vitrininde yalnızca katlanmış gölgeler duran küçük bir dükkân vardı. Dükkânın tabelasında "Gölge Tamir ve Takas" yazıyordu. Sabahın erken saatlerinde içeri giren Kâmil Bey, ayaklarının ucuna baktı; gölgesi yerinde duruyordu ama güneş yükselip tepelerine dikildikçe gölge kısalıp incecik bir çizgiye dönüşüyor, neredeyse kayboluyordu. "Ustam," dedi Kâmil Bey, tezgâhın arkasındaki yaşlı adama eğilerek. "Benim gölgem öğleye doğru iyice inceliyor, akşamüstü de uzayıp gidiyor. Bir türlü kendi boyuma sabit durmuyor. Şuna bir ayar çekemez miyiz?"
Gölgeci, elindeki incecik gümüş makası masaya bıraktı, gözlüklerinin üstünden Kâmil Bey’e baktı. "Seninkisi arıza değil beyim," dedi sakin bir sesle. "Işık değişiyor, sen değişiyorsun, gün eğiliyor. Gölge dediğin zaten kendi başına bir şey değil ki; ışığın vurduğu yerde senin şeklin. Ona sabit dur diyemezsin." "İyi ama" diye itiraz etti Kâmil Bey, cebinden buruşmuş bir mendil çıkarıp alnını silerken. "Dün akşam eve dönerken gölgem benden üç adım önde yürüyordu. Sanki benden önce kapıyı çalıp içeri girecekmiş gibi aceleciydi. 'Nereye gidiyorsun?' dedim, cevap vermedi; sadece duvarın köşesinde kırılıp tavana tırmandı."
"O saatlerde içindeki telaş öne düşer," dedi gölgeci, gülümseyerek. "İnsan bazen kendi kalbinden önce koşar, gölgesi de ona ayak uydurur. İstersen sana vitrindeki şu mavi tonlu gölgeyi vereyim; biraz daha serin durur, kalabalıkta insanı bunaltmaz." Kâmil Bey vitrine baktı. Orada duran gölgeler gerçekten de renkliydi; kimi ince ve uzun, kimi topaç gibi yuvarlak, kimi de sanki yıllardır bir bankta oturup birini bekliyormuş gibi yorgun duruyordu. "Peki," dedi Kâmil Bey, sesini biraz alçaltarak. "Şu köşedeki, hiç kıpırdamadan duran gölge kimin? Sanki sahibi onu bırakıp gitmiş de o hâlâ aynı yerde bekliyor."
Gölgeci bir an durdu, tezgâhın tozunu elinin tersiyle aldı. "Onun sahibi yıllar önce 'Bana artık ağır geliyor, hafifleyip gideceğim' dedi," diye fısıldadı. "Ama şunu unuttu: İnsan kendi gölgesinden kaçtığında, ardında bıraktığı şey aslında kendi hatırasıdır. Gölge sahibini unutmaz; sadece ışığın gelmesini bekler." Kâmil Bey kendi gölgesine baktı. O an fark etti ki gölgesi ne küçülmüştü ne de büyümüştü; sadece olduğu yerde, Kâmil Bey’in attığı her adımı sessizce takip ediyordu. "Ben başkasının gölgesini istemiyorum ustam," dedi Kâmil Bey, kapıya yönelirken. "Benimki biraz eğri büğrü, bazen uzun bazen kısa olsun; yeter ki benimle kalsın. Hem zaten insan kendi gölgesini taşıyamazsa, kimin gölgesine sığınır ki?"
Kapıdan çıkarken öğle güneşi tam tepedeydi. Kâmil Bey ilk kez gölgesinin kısalmasına kızmadı; aksine, tam ayaklarının dibinde toplanan o sessiz şekle bakıp içinden: "Demek ki bazen en yakınımızdaki şey, ancak durup aşağı baktığımızda görünür" diye geçirdi, vesselam.
Mehmet Aluç
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu