Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
5 (1 oy)

Koşmayı Bırakıp Kendine Varmak

Bazen insan, adımlarını attığı toprağın adını unuttuğu, puslu ve ıssız bir yolda kalakalır. Ne arkaya bakıldığında görünen tanıdık bir iz vardır ne de önü aydınlatan kesin bir ufuk çizgisi. "Ne arıyorum?" sorusu, zihnin en derin köşesinde yankılanırken, insan dış dünyadaki tüm yön tabelalarının silindiği o sessiz boşlukta kendi gölgesine bile yabancılaşır. Oysa kaybolmak dediğimiz şey, belki de bilindik haritaların ve ezberlenmiş menzillerin bittiği yerde başlayan hakiki bir uyanıştır.

​Jiddu Krishnamurti’nin ifade ettiği gibi, "Kendini tanıdıkça her şey berraklaşır. Kendini tanımanın sonu yoktur. Ne bir hedefe ulaşırsın ne de kesin bir sonuca varırsın. Sonsuz bir nehirdir bu."  

​İnsanın kendi içindeki yolculuğu, varılacak sabit bir liman ya da haritada işaretlenmiş nihai bir nokta değildir. Suların en duru hali bile yatağını bulana kadar kıvrıla kıvrıla yorulur, bulanır; fakat akmaktan vazgeçmez. Kaybolmuş hissetmek, o sonsuz nehrin içinde yönünü değil, sadece artık taşıyamadığı eski kabuklarını yitirmiş olmaktır.

​Belki de asıl mesele bir çıkış yolu bulmak değil, o yolun bizzat kendisi olmaya cesaret etmektir. Pusulaların hükmünü yitirdiği o demlerde, dışarıdaki gürültü susar ve içteki o derin nehir kendi yatağını kazmaya başlar. Çünkü insanın kendini tanıma serüveni, sonu olmayan, aktıkça arınan ve her damlasında kendi özünü bulduğu sonsuz bir akıştır.

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
5 (1 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 1
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Koşmayı Bırakıp Kendine Varmak

Yeliz Yeliz