Serbest Bırakılan Kuşun Kanat Sesi

Gecenin sessizliği, odanın içinde saatlerin tıkırtısından başka bir ses bırakmıyordu. Masanın üzerinde açık duran sayfanın üzerindeki o satırlar, sanki yıllardır içlerinde biriken sessiz bir düğümü çözmek için bekliyordu: “Hiç bırakmayacak kadar sevmek değil, yeri geldiğinde bırakabilecek kadar sevmek değerlidir. Çünkü sevginin insana yüklediği bir özgürlük barındırması gerekir; birbirimize mecbur olduğumuz için değil, gerçekten istediğimiz için birbirimizin hayatındayız diyebilmemiz gerekir.”  

​Rüzgar, gözlerini kitaptan alıp pencereye çevirdi. Dışarıda sonbaharın rüzgarı dalları hırpalıyor, camda küçük yağmur damlaları iz bırakıyordu. Leyla ile aralarındaki mesafe de tıpkı bu camdaki buğulanma gibiydi; zamanla görünmez ama kalın bir duvara dönüşmüştü.

​Yıllar önce birbirlerinin limanı olduklarını sanmışlardı. Oysa zamanla o liman, güvenle demir atılan değil, sessizce zincirlenen bir iskeleye evrilmişti. "Nasıl olsa buradayız, nasıl olsa gitmeyiz" inancı, sevginin en tatlı zehriydi. Birbirlerinin alışkanlığına, hayatlarının mutlak merkezine dönüşmüşlerdi; fakat bu merkez, bir süre sonra iki tarafın da nefesini kesen görünmez bir kafese dönüştü. Rüzgar, Leyla’nın gözlerinde eskiden parlayan o coşkulu özgürlük ışığının yerini, sessiz bir mecburiyetin aldığını çoktan sezmişti. İnsan, en çok sevdiğinin omuzlarına yük olmaktan korkmalıydı.

​O akşam, masanın üzerinde duran fincanlar soğurken, Rüzgar içindeki o ağır tortuyu berraklaştıran kararı verdi. Gerçek sevgi, tutsak etmek değil; sevdiğine gökyüzünü yeniden armağan edebilmekti.

​Leyla içeri girdiğinde, yüzündeki o yorgun ama tanıdık ifade her şeyi anlatıyordu. Zaten aralarında uzun cümlelere pek de lüzum kalmamıştı; ikisi de suların durulduğu ama yatağını değiştirdiği bir eşikteydiler.

​Rüzgar, sakin ve sarsılmaz bir sesle konuştu:

— Seni ilk gördüğüm günden beri hayatımın en kıymetli yerindesin. Seni sevmekten hiç vazgeçmedim... Ama fark ettim ki biz, birbirimizin hayatında kalmayı bir 'seçim' olmaktan çıkarıp görünmez borçlara dönüştürmüşüz. Oysa sevgi, ancak iki taraf da gitme ihtimaline sahipken ısrarla kalmayı seçtiğinde asil ve gerçektir.

​Leyla’nın gözleri doldu, boğazına düğümlenen o cümlelerin ağırlığını Rüzgar hafifletti:

— Sana mecburiyetten değil, kalbimin her atışında yeniden seni dilediğim için yakınında olmak isterdim. Eğer bugün bu yolları ayırmak gerekiyorsa, bu seni daha az sevdiğimden değil; aksine, senin o özgür ruhuna ve kendi gerçeğimize duyduğum saygıdandır.

​O an, odadaki tüm o boğucu ağırlık uçup gitti. Ayrılığın o keskin acısı, yerini derin bir huzura ve karşılıklı bir arınmaya bıraktı. Çünkü biliyorlardı ki; bazen sevmek sıkıca sarılmak değil, ellerini yavaşça serbest bırakıp rüzgara güvenmektir. Ve eğer iki kalp gerçekten aynı anlama kök salmışsa, yollar ayrı düşse bile evren onları en saf haliyle yeniden buluştururdu.