Arafta Kalan Satırlar

Zamanın ve mekânın hükmünü yitirdiği o gizli eşikteyiz;

Adını koyamadığım bir yerdeyiz.

Ne ellerimiz birbirine tam anlamıyla kenetlenebiliyor,

Ne de bu köprüden geri dönülebiliyor.

Çünkü ne sen bana aitsin,

Ne de ben bu gurbetten senden gidebiliyorum.  

​Ne ayrılığın o yakıcı rüzgârı esiyor üzerimizden,

Ne de vuslatın o aydınlık sabahı doğuyor penceremize.

Ne vedası var bu sessiz ve dilsiz hikâyenin,

Ne de iki kalbi birleştiren bir kavuşması...  

​Takvimler susmuş, saatler durmuş gibi;

Ne giden var ne kalan,

Ortada sadece o koyu, o derin yarım kalmışlık var.