Dem
Gece, bakır bir tas gibi karardı. İçimde suyu çekilmiş nehirler vardı.
Kimse bilmedi; kaç kış tüttü göğsümün bacasında, kaç duam közün altında kül rengi aldı.
Ben o gece kısık ateşte demlendim. Dilimde eski bir sızı, ruhumda odun kokusu...
Vakit geçti. İçimdeki yangından bir parça öd ağacı kaldı.
Dumanı hâlâ göğe yükseliyor.
Sonsuz karanlığa karışıyor.
Dem başlıklı yazı Karanlıkta Saklı Işık tarafından
16.11.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir.
Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu, kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.
İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz.
Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yükleniyor...
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu