Sonbaharın Eşiğinde

Kasım'ın bu gri ve ağırbaşlı perşembe gününde, pencereye vuran her damla yağmur sanki geçmişin unutulmuş bir melodisini fısıldıyor. İnsan, ömrünün hızla akıp giden nehrine bakarken bazen kalbinin en mutena köşesinde ince, tatlı bir sızı hisseder. İşte o sızı, melankolinin en zarif halidir; ne tam bir hüzün ne de tamamen keder, sadece zamana duyulan derin bir vefadır.

​Gökyüzü bugün adeta insanoğlunun iç dünyasına ayna tutuyor. Yapraklar ağır ağır dökülürken toprağa, doğa bize en dürüst dersini veriyor: Ayrılmak da en az kavuşmak kadar olağan, hatta bazen en güzel başlangıçların habercisidir. Belki de bu yüzden, kahvesini yudumlarken uzaklara dalan herkesin gözlerinde aynı ortak hikaye saklıdır; söylenmemiş sözler, eksilmiş anlar ve rüzgarın önünde savrulan hayaller...

​Ama unutmayın ki, en güzel şiirler hep biraz hüzünlü akşamlarda yazılmış, en samimi tebessümler içimizdeki o sessiz fırtınalardan sonra doğmuştur. Bugün kendinize bir iyilik yapın; o ağır yükleri biraz olsun yere bırakın, yavaşlayan zamanın tadını çıkarın ve kalbinizin sesine kulak verin. Çünkü hüzün, insanı insan yapan en asil duygudur; kalbin derinliklerinde açan, rengi soluk ama kokusu ömürlük bir menekşedir.

​Günümüz, ruhunuzu dinlendirecek, size sizi hatırlatacak sakin ve huzurlu anlarla sarmalansın.