Lacivert Sükût Ve Kahve Kokulu Mısralar

Karanlık göğün eteklerine serildiğinde ve yıldızlar usulca yerini aldığında, insan yalnız olmadığını bilir o gökkubbenin altında. Göğün o sonsuz mavisi, yerini sığınmaklı bir laciverte bırakırken, insanın da içindeki kapılar birer birer aralanır. Bir fincan kahvenin tütmekte olan buğusu, o sessizliğe karışan en vefalı yoldaştır. Kahvenin acı-tatlı telaşı, hayata dair yarım kalmış cümlelerin tadını hatırlatır damakta.

​Ve sonra müzik başlar. Tınıları odanın duvarlarında yankılanırken, zaman adeta durur. O an, ne geçmişin muhasebesi ne de geleceğin kaygısı kalır. Sadece an vardır ve o anın içine sığdırılmaya çalışılan koca bir ömür...

​Kalem eline yakıştığı an, mürekkep ruhunun döküldüğü aynaya dönüşür. Her satır, yaşanmışlıkların izini taşıyan derin birer imzadır. Kimi zaman acının hafif bir sızısı, kimi zaman geç kalmış bir tebessüm, kimi zamansa rüzgârın savurduğu hayaller süzülür kağıda.

​Kağıt sabırlıdır; kalem şefkatlidir. Ne bir soru sorarlar insanın yaralarına, ne de bir yargıda bulunurlar. Seni olduğun gibi, kusurlarınla, kırgınlıklarınla, umutlarınla ve yorgunluklarınla dinlerler. Akşamın koyu maviliğinde, kağıtla kalem arasında kurulan o sessiz köprü, insanın kendine kavuştuğu en asil yoldur.