Eylemin Rengi

Kelimeler sığmaz olur bazen o dilsiz lügate,

Her yürek kendi rengince boyar bu muammayı.

Kimi bir "seni seviyorum"la kurar tahtını dilde,

Kimi eyleme döker, bekletmez hiçbir rüyayı.

​Sevgi neydi?

Bir kalkan mı, bir emanet mi, yoksa bir kimse mi?

Sorarım, kaç mısra taşır içindeki o ağır yükü?

Eğer dilin ucunda eriyip gidecekse bu duygu,

Ne anlamı kalır ki söküp atmanın bu kör körüklüyü?

​Bana göre sevgi, havada uçuşan bir hece değil,

Gözlerinle dokunduğun, tavrınla ördüğün bir nesnedir.

O, gece yarısı uyanıp üstünü örtmek gibi sessiz,

Zor günde elini uzatan o sarsılmaz destektir.

​Söylenmemiş cümlelerin saklandığı o duruş,

Bir bakışınla anlaşılan o derin ve tunç sadakat...

Bırak aksın dudaklardan dökülen yalan rüzgârlar,

Gerçek sevgi; eylemdir, tavırdır, candaki mukaddes emanet.