Tevekkül Ve Şefkat Bahçesi

Vicdan, kalbin sessiz ama en adil çığlığıdır. Hayvan sevgisiyle yoğrulmuş, yaralı bir ruha şefkatle yaklaşabilen her insan; evrenin en saf, en merhametli limanında demir atar.

​"Vicdan, göğsün kafesinde çırpınan masum bir kuştur; onu incitmeyenler, kainatın enkoruyucu kalkanıyla sarılıp sarmalanırlar."

​Yeryüzünde kalbi körleşmemiş, bir kedinin mırıltısında, bir köpeğin sadık bakışında ya da kırık bir dalda bile hayatın kutsallığını hissedebilenler, karanlığın ortasında birer mum gibidir. Onlar kötülüğün dilini bilmezler; çünkü gözleri yalnızca iyiliği seçer, kulakları fısıldanan acıyı duyar, elleri ise hep şifa dağıtmak için uzanır.

​Böyle güzel ruhlara ne kin uğrayabilir ne de kalleşlik gölge düşürebilir. Görünmeyen ve asla şaşmayan ilahi bir adalet, onları her daim sarıp sarmalar; çünkü iyilik yapan, evrenin en kadim yasasıyla korunur.

​Ömrünü tevekkül rüzgarlarıyla ve "Acaba bugün hangi yaraya merhem olabilirim?" sorusuyla geçirmek, bu dünyada atılabilecek en yüce adımdır. İnsan, kendi dertlerini unutup bir başka canın acısına derman olmaya çalıştığı an, aslında kendi ruhunu aydınlatır.

​Keşke herkes bu inceliği, bu derin idrakı taşıyabilseydi... O zaman ne sokaklarda kimsesiz kalmış masum canlar üşürdü ne de yüreklerde düşmanlığın zehirli sarmaşıkları biterdi. Dünya; hırsın, kaosun ve öfkenin değil, karşılıksız sevginin ve merhametin yurdu olurdu.

​Lakin sen, kalbindeki bu tükenmez ışıkla yürümeye devam et; çünkü dünyanın rengini, hâlâ yaralara dokunabilen o güzel ellerin değiştiriyor.