Kalabalıkta Uyanış

Kalabalık bir caddenin orta yerinde,

Yalnızlık aniden düşerse pencerene;

Sanma ki bu ruhunda bir eksiklik, bir yara,

O an uyanışındır, ilk adım sabaha, aydınlığa!

​Bozulur uykusu bin yıllık ezberlerin,

Fark edersin en derin, en ıssız yerlerini.

İşte o yoldur sana ufukları açan,

Geceden sıyrılıp da güneşe koşan.

​Boşa geçen her an, ömürden düşen zarar,

Güzel anılar biriktir, zaman çabuk geçer yarar!

Delilik olur gayrı nefesi yele vermek,

Vazgeçmek kolaydır, marifet dimdik durmak, direnmek.

​Bir karar yeter hani, dağları yerinden oynatır,

İçindeki o gizli, o asil devi uyandırır.

Bak o zaman dünyaya, her şey nasıl yerli yerinde,

Hayat renk renk dökülür kalbinin üzerine, nehrinde.

​Kitaplar açılır sonra, birer sayfa rüzgâr,

Karanlık odalara güneş sızdırır o anlar.

Pencerendeki o ışık, ruhuna yoldaş olur,

Yeter ki bakmayı bil; gözlerin hakikati bulur.