Zamanın Sükûtu Ve Ekmek Arası Domatesin Kokusu

Pencerenin camına vuran sonbahar yağmuru, evin içindeki o sinsi sessizliği bölmeye yetmiyordu. Eldeki eski, sararmış fotoğraf albümüne dalındığında, dışarıdaki gri dünyanın içinde değil, yıllar evvel ardında bırakılan o sıcak, güneş kokulu sokaklarda geziniyordu insan. Ne ara bitmişti o günler? İnsan, büyüdüğünü en çok çocukluğuna doyamadığını fark ettiği an anlıyordu.

​Gözler kapatıldığında, burna hemen o koku geliyordu: Annenin, mahalle bakkalından aldığı taze somun ekmeğin arasına yaz güneşinin tatlı sıcağını taşıyan o mis kokulu domatesleri doğradığı anın kokusu... Üzerine biraz tuz, belki biraz zeytinyağı... Sokakta koşturmaktan yorulmuş, dizleri yara bere içindeki çocuk kalbiyle, o ekmek arasından alınan ilk lokmanın verdiği mutluluk, ne bugün ne de başka bir zaman hiçbir zengin sofrasında tatmamıştı. O lezzet, sadece bir gıda değil, kaybolan masumiyetin ta kendisiydi.

​O zamanlar mevsimler bile bizzat yaşanırdı. Yazın tozlu yollarda top koşturulan, kışın camlara atılan buz çiçeklerinin ve soba üstünde pişen kestanelerin heyecanı vardı. Ya bayram sabahları... Geceden baş ucuna konulan, henüz giyilmemiş yeni kıyafetlerin, boyalı rugan ayakkabıların verdiği o tarifsiz heyecan uykuyu haram ederdi sabaha kadar. Kapı kapı dolaşılan, şeker toplanan o samimi bayramlar; büyüklerin ellerinden öpülürken hissettirilen o güven dolu bağ... Her şey ne kadar saf, ne kadar gerçekti.

​Şimdi ise zaman, adeta bir rüzgâr gibi esip geçmişti. Okula gitmenin o ilk günkü heyecanı, önlüğün yakasını takarken çekilen acemilikler, tebeşir kokulu sınıflar tahtadaki silinmeyen izler gibi kalmıştı zihinde. "Ne ara geçti bu ömür?" diye geçirildi içinden, gözler dolarak. Sanki dün gibiydi her şey; ama araya giren yıllar, o masum çocukluk limanını çok gerilerde bırakmıştı.

​Pencereden sokağa doğru bakıldığında sokaklar şimdi daha sessiz, insanlar daha yorgundu. Çocukluk bir rüya gibi geride kalmıştı; ama o ekmek arası domatesin tadı, bayram sabahlarının o saf bekleyişi ve kalpteki o tatlı sızı, zamanın durduramadığı tek şey olarak ruhun en mutena köşesinde yaşamaya devam ediyordu.