Tozlu Rafların Sığınağı

Bırakın, birkaç adım geride kalsın kalabalık,

Gürültünün tahtı yıkılsın, sesler silinsin burda.

Zamanın büküldüğü, göğün yere yavaşça değdiği,

Tozlu raflar arasında bir eylül akşamı gibi ıssızım.

​Yorgun bir yaprak düşer gibi iniyorum kendi içime,

Dünyanın telaşı kapıda kalsın, girmesin bu sığınağa.

Burada sadece eski sayfaların hışırtısı,

Bir de uzaklardan gelen yaralı bir kuşun nefesi var.

​Çok şey beklediler benden, çok şey eksildi ömrümden,

Bir köşeye çekilip susmak en asil hakkım şimdi.

Kuş sesleri sarıyor penceremin kadim camını,

Tabiat, ruhumun ucu kırık aynasını şefkatle onarıyor.

​Ne bir veda gerek ne de ardıma bakacak bir heves,

Beni bu dingin hüzünle, bu sessiz doğayla baş başa bırakın.

Bazen en derin yolculuk, dünyanın gürültüsünden kaçıp,

Kendi göğsünün altında sükûneti bulmaktır.