Yokluğun Arasında
Senin varlığınla yokluğun arasında ince,
neredeyse görünmez bir perde salınır durur;
Ne tamamen açılır ki seni bütünüyle görebileyim,
Ne de tamamen kapanır ki seni unutup gidebileyim.
Ben o perdenin iki yakasında
Bir yanım seni her nefeste hisseder,
diğer yanım yokluğuna tutunur.
Sözlerim boğazımda düğümlenir,
ne “buradasın” diyebilirim
Ne de “yoksun” diye
Her sabah uyanışımda aynı soru yükselir içimde:
Sen gerçekten var mısın,
yoksa ben mi var ediyorum seni?
Gel demek istedim bir akşamüstü, ben hazırdım, yüreğim de,
Ellerim uzanmaya, adımlarım yürümeye hazırdı.
Hayat araya girdi sessizce, yolları büktü, zamanı uzattı,
Kapıları yarı aralık bıraktı
ve “şimdi değil” diye
adımlarım yerinde saydı,
İçimdeki çağrı
hiç susmadı
O çağrı bazen bir dua gibi yükseldi,
bazen bir isyan gibi,
Her seferinde aynı duvara çarptı:
Hayatın görünmez engeli,
zamanın acımasız işleyişine
Git demek geçti aklımdan defalarca, belki rahatlardı diye düşündüm,
Belki bu ağırlığı omuzlarımdan atar, nefes alabilirdim diye.
Kalbim daha sıkı sarıldı yokluğuna,
Sanki seni bırakmak, kendimi boşluğa bırakmak gibi geldi.
Ve ben kaldım, senin yokluğunla
Her köşesinde hâlâ senin sesin,
hâlâ senin dokunuşun varmış gibi.
Duvarlar senin adını fısıldıyor,
Yastık senin kokunu saklıyor,
Gece ise senin yokluğunu daha da büyütüyor gibi
Bazen rüyaların en derininde birdenbire belirirsin,
Gözlerimin önünde netleşir, sonra sabahın ilk ışığıyla silinirsin.
Uyanınca ne kadar yaklaşsam o kadar uzaklaşırsın,
Ne kadar uzaklaşsam o kadar içime yerleşirsin.
ruhumu ikiye böler:
Bir yarım seni ararken diğer yarım senle konuşur,
Bir yarım unutmak isterken
diğer yarım hatırlamakta ısrar eder.
Ve ben, bu iki yarım arasında bölünmüş halde,
Ne seni tamamen bırakabilirim,
ne de tamamen unutabilirim.
Sevgi buymuş meğer:
Ne tamamen sahip olabilmek, ne de tamamen bırakabilmek.
İki uçta yasaklar örülmüş, ortada ise incecik bir ip.
Biz o ipin üzerinde dengede durmaya çalışıyoruz yıllardır,
Düşsek bile birbirimize tutunarak düşüyoruz,
Kalksak bile birbirimizden kopamadan kalkıyoruz.
Hem elem hem de kutsama,
Hem lanet hem de lütuf.
O ipte yürüdükçe anlıyoruz ki,
Gerçek sevgi bazen var olmakla
yok olmak arasında
En saf, en derin hâlmiş meğer.
Belki bir gün hayat izin verir de yollar açılır,
Belki bir gün kalp yorulur da susmayı öğrenir.
Şimdilik bu aralıkta yaşıyoruz,
Ne “gel” diyebiliyoruz, ne “git”…
Sadece “hâlâ” diyoruz her sabah,
Ve o tek kelime bütün yükü omuzlarımızda taşıyor.
Hâlâ seni düşünüyorum,
Hâlâ seni özlüyorum,
“hâlâ” hem umuttur hem de esaret,
Hem direnç hem de teslimiyet.
Ve ben artık biliyorum:
En derin sevgiler
Tam ortada, varla yok arasında yeşerir.
Çünkü ne bitmiştir ki unutulsun,
Ne de başlamıştır ki güvenle örülsün
Sadece vardır…
Ve o varlık, yokluğun içinde bile
Ruhumu titreten, kalbimi dağlayan,
Asla sönmeyen bir ışık gibi
yanmaya devam eder.
Belki de sevginin en kutsal hâli budur:
Ne sahip olmak, ne kaybetmek,
Sadece o eşikte, o ince çizgide
Sonsuza dek beklemek.
Ve o durakta kendini hem bulmak
hem de kaybetmek.
redfer
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu