Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
(0 oy)

Yokluğun Arasında

Yokluğun Arasında


Senin varlığınla yokluğun arasında ince, 

neredeyse görünmez bir perde salınır durur;


Ne tamamen açılır ki seni bütünüyle görebileyim,

Ne de tamamen kapanır ki seni unutup gidebileyim.

Ben o perdenin iki yakasında 

Bir yanım seni her nefeste hisseder, 

diğer yanım yokluğuna tutunur.

Sözlerim boğazımda düğümlenir, 

ne “buradasın” diyebilirim 

Ne de “yoksun” diye 

Her sabah uyanışımda aynı soru yükselir içimde:

Sen gerçekten var mısın, 

yoksa ben mi var ediyorum seni?


Gel demek istedim bir akşamüstü, ben hazırdım, yüreğim de,

Ellerim uzanmaya, adımlarım yürümeye hazırdı.


Hayat araya girdi sessizce, yolları büktü, zamanı uzattı,

Kapıları yarı aralık bıraktı 

ve “şimdi değil” diye 

adımlarım yerinde saydı,

İçimdeki çağrı

hiç susmadı

O çağrı bazen bir dua gibi yükseldi, 

bazen bir isyan gibi,

Her seferinde aynı duvara çarptı:

Hayatın görünmez engeli, 

zamanın acımasız işleyişine


Git demek geçti aklımdan defalarca, belki rahatlardı diye düşündüm,

Belki bu ağırlığı omuzlarımdan atar, nefes alabilirdim diye.


Kalbim daha sıkı sarıldı yokluğuna,

Sanki seni bırakmak, kendimi boşluğa bırakmak gibi geldi.

Ve ben kaldım, senin yokluğunla 

Her köşesinde hâlâ senin sesin, 

hâlâ senin dokunuşun varmış gibi.

Duvarlar senin adını fısıldıyor,

Yastık senin kokunu saklıyor,

Gece ise senin yokluğunu daha da büyütüyor gibi


Bazen rüyaların en derininde birdenbire belirirsin,

Gözlerimin önünde netleşir, sonra sabahın ilk ışığıyla silinirsin.


Uyanınca ne kadar yaklaşsam o kadar uzaklaşırsın,

Ne kadar uzaklaşsam o kadar içime yerleşirsin.

ruhumu ikiye böler:

Bir yarım seni ararken diğer yarım senle konuşur,

Bir yarım unutmak isterken 

diğer yarım hatırlamakta ısrar eder.

Ve ben, bu iki yarım arasında bölünmüş halde,

Ne seni tamamen bırakabilirim, 

ne de tamamen unutabilirim.


Sevgi buymuş meğer:

Ne tamamen sahip olabilmek, ne de tamamen bırakabilmek.

İki uçta yasaklar örülmüş, ortada ise incecik bir ip.


Biz o ipin üzerinde dengede durmaya çalışıyoruz yıllardır,

Düşsek bile birbirimize tutunarak düşüyoruz,


Kalksak bile birbirimizden kopamadan kalkıyoruz.

Hem elem hem de kutsama,

Hem lanet hem de lütuf.

O ipte yürüdükçe anlıyoruz ki,

Gerçek sevgi bazen var olmakla 

yok olmak arasında

En saf, en derin hâlmiş meğer.


Belki bir gün hayat izin verir de yollar açılır,

Belki bir gün kalp yorulur da susmayı öğrenir.


Şimdilik bu aralıkta yaşıyoruz,

Ne “gel” diyebiliyoruz, ne “git”…

Sadece “hâlâ” diyoruz her sabah,

Ve o tek kelime bütün yükü omuzlarımızda taşıyor.

Hâlâ seni düşünüyorum,

Hâlâ seni özlüyorum,

“hâlâ” hem umuttur hem de esaret,

Hem direnç hem de teslimiyet.


Ve ben artık biliyorum:

En derin sevgiler

Tam ortada, varla yok arasında yeşerir.

Çünkü ne bitmiştir ki unutulsun,

Ne de başlamıştır ki güvenle örülsün

Sadece vardır…


Ve o varlık, yokluğun içinde bile

Ruhumu titreten, kalbimi dağlayan,

Asla sönmeyen bir ışık gibi 

yanmaya devam eder.

Belki de sevginin en kutsal hâli budur:

Ne sahip olmak, ne kaybetmek,

Sadece o eşikte, o ince çizgide

Sonsuza dek beklemek.


Ve o durakta kendini hem bulmak 

hem de kaybetmek.


redfer

Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 1
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com
Yokluğun Arasında

Yokluğun Arasında

redfer redfer