Ömrümüz Bir Rüzgârmış Esdi Geçti Bî Emân

Mef‘ûlü Fâ‘ilâtü Mefâ‘îlü Fâ‘ilün

Ey nigârım, derd ile sînemde nârım var benim 

Bâd-ı hicran esse de cân-ı figânım var benim 

Hâk-i rehde gözyaşım deryâ-yı hûndur bî-gümân 

Âb u âteş içinde bir nâ-tüvânım var benim 

Çeşm-i giryânım bilir bu aşkta kânım var benim (1)

Pervâneveş yaktı şem‘in rûhunu nâr-ı visâl 

Dağladı bu tîğ-i gamla kalbimi âh-ı melâl 

Gönlümün mülkü harâb oldu bu sevdâ elinden 

Kays-ı mihnet-hâne oldum kalmadı sabr u helâl 

Zâhidin fikri hatâdır, âşıkın derdi kemâl (2)

Âb-ı çeşmim seher vakti tar ü pûr eyler cihan 

Hâk-i pâyin bûse kılmazdan evvel gitti revân 

Bâd-ı semûm estikçe sînemde kopar tûfan 

Gül yanar nâra boyanır, bülbül eyler ah u fîgân 

Ömrümüz bir rüzgârmış, esdi geçti bî-emân (3)

Aşk ilinde kimsenin âbâdı kalmaz pâyidar 

Her nefesde cevr eder bu çarh-ı gerdûn-i bî-âr 

Nâr-ı hicran sînemi yaktı serâpâ kıldı hâk 

Bülbülün efgânı fitne saldı gülzâre müdâm 

Derdimi kimse bilmez, tek heman Allâh bilir (4)

Gerdûn elinde iniler bu bî-kes u zâr ü nüzâr 

Gönlümün tahtında ancak yârin envârı yatar 

Hâk-i dergâhında cân vermeksa en büyük murâd 

Âb-ı çeşmim söndüremez nârını ey şûh-ı şâtır 

Aşk bahrine gark olan bilmez ne gam var ne ziyan (5)

Gönlüm esîr-i zülf-i siyeh-kâr bî-vefâ 

Aşkın diyârıdır bu, belâlar serâb-ı sâf 

Hâk-i rehinde kalmış o Mecnûn-ı mübtelâ 

Gözyaşım oldu çeşme-i pür-hûn u bî-şifâ 

Ey nâzenîn, buderd ile gönlüm melûl olur (6)

Bâd-ı sabâ gelir yine gülzâr-ı hicrân eder 

Pervâne şem‘-i vechine cânı feda kılur 

Her zerre hâk ü âteş ile kaddimi büker 

Cânân gülümser âleme, bu bî-kesün yakar 

Ahım hevâya rûh-i revânım zelîl olur (7)

Dağlar serâb-ı aşk ile pür-nâr u pür-duman

 Hâk-i siyah içinde garîbem bu âlemde 

Deryâ-yı gamda gark olalı çeşm-i hûn-feşân 

Kaddim büküldü kalmadı tâatde pîr ü cüvan 

Bir katre eşk ile yıkılır bu harâbe-târ (.)

Mihnet diyârı sanki bir âteşgedir müdâm 

Pervâneveş yanar bu ten-i nâ-tüvân ile 

Yârin cemâli şem‘ine cânlar olur heman 

Gülzâra bülbül eylemez efgân acep heman 

Kurbân eder bu zerre vücûdun visâl ile (9)

Akl u hidâyet oldu heman râh-ı pür-hatar 

Gönlüm hevâ-yı aşk ile ser-geşte-pâ gezer 

Gerdûn elinde âh eder o nâ-mürâd-ı zâr 

Hançer-i nâz ile yaralanmış derûn-u zar 

Yârin hayâli kalbimi zînet-fezâ kılur (10)

Ey bî-vefâ nigâr, bu gamzenle eyledin 

Uşşâkı hâk-i râhına ser-keşte vü esîr 

Hâmem gazel yazar yine aşkınla nâ-gümân 

Dost meclisinde zikr olur ol zülf-i anberîn 

Terk etdi cân u âlemi cânânla şâd olur (11)

Redferî, bu aşk elinde kim bulur çare heman? 

Mihnetin bahrinde cânân oldu rûhuma derman 

Âb u havâ, âteş u hâk oldu bu cisme mekân 

Cân fedâ kıldı bu yolda âşık-ı pür-imtihan 

Vuslatın şem‘i yanar, pervâne yandı el-aman (12)

redfer

****

1.Ey sevgilim, dert ile göğsümde sönmeyen bir ateşim var benim. Ayrılık rüzgârı esse de içimde coşup taşan feryadımla dolu bir canım var benim. Senin yolundaki toprağa dökülen gözyaşım şüphesiz kanlı bir deryaya döndü; su ve ateş arasında kalmış, dermansız ve yorgun bir varlığım var benim. Ağlayan gözlerim şahittir ki, bu aşk yolunda akıtılacak kanım var benim.

2.Pervane gibi sevgilinin yüzünün mumunu, vuslat ateşi yakıp yaktı. Bu ayrılık ve naz kılıcı kalbimi hicranlı bir ah ile dağladı. Gönlümün ülkesi bu sevdanın elinde harabeye döndü; mihnet hanesinin Mecnun'u oldum, artık ne sabır kaldı ne huzur. Zâhmetkeşlerin (sofu kişilerin) kuru akıl yürütmeleri hatadır, âşığın asıl kârı ve mertliği derdin kendisidir.

3.Seher vakti gözyaşlarım bütün cihanı altüst eder, tar ü mar kılar. Senin ayak bastığın toprağı öpmeden önce bu can tenden göçüp gidecektir. Zehirli ayrılık rüzgârı (bâd-ı semûm) estikçe sînemde kopar bir tufan. Gül ateşe boyanır, bülbül ah u figan eyler; meğer ömrümüz bir rüzgarmış, tutulamadan esip geçti bî-eman.

4.Aşk ilinde hiç kimsenin mülkü ve huzuru kalıcı (pâyidar) değildir. Bu dönek dünya her nefesce insana cefa eder. Ayrılık ateşi sinemi yaktı kavurdu, beni baştan başa bir avuç toprak kıldı. Bülbülün feryadı gülzâre durmaksızın fitne saldı; derdimi kimsecikler bilmez, tek heman Allah bilir.

5. Dünya elinde iniler bu kimsesiz, zavallı ve bitkin garip. Gönlümün tahtında ancak o yârin nuru ve hayali yatar. Senin dergâhının toprağında can vermek bu âşığın en büyük muradıdır. Ey şen ve alımlı sevgilim, gözyaşlarım içimdeki bu yangını asla söndüremez. Aşk deryasına gark olan artık ne gam bilir ne de dünya ziyanını!

6.Gönlüm, o vefasız ve siyah saçlı yârin zülfünün esiri olmuştur. Burası aşkın diyarıdır, bütün belalar burada dupduru birer seraptır. Senin yolunun toprağında kalakalmış o Mecnun-ı mübtelâ benim. Gözyaşım derman bulmaz kanlı bir çeşme oldu; ey nazenîn, bu dert ile zavallı gönlüm melûl ve mahzun olur.

7.Sabah rüzgârı (bâd-ı sabâ) yine gelir de gülzârı ayrılık yurduna çevirir. Pervane, sevgilinin yüzünün mumuna gönüllü olarak canını feda eder. Her bir zerre, toprak ve ateş ile belimi büker; cânân âleme gülümser ama bu kimsesizi yakar. Ahım göklere yükselir, ruhum ve varlığım bu yolda eriyip gider.

8.

Dağlar aşkın serabıyla ateş ve duman içindedir; siyah topraklar içinde bu âlemde yapayalnız bir garibim. Gam deryasında boğulalı beri kanlı yaşlar döken gözlerim var. Kaddim büküldü, ne yaşlıda ne de gençte ibadet edecek derman kaldı; bir katre gözyaşıyla yıkılıp gider bu harabe gönül.

9.Mihnet diyarı sanki hiç sönmeyen bir ateşgedir. Bu mecalsiz bedenimle pervaneler gibi yanmaktayım. Sevgilinin cemal mumuna bütün canlar hemen pervane olur. Gülzârda bülbül artık feryat etmese şaşılır mı? Bu zerre misali varlığımı visal yolunda kurban ederim ben.

10.Aklın gösterdiği yol daima tehlikelerle doludur; gönlüm aşk havasıyla başı boş ve serçeşme gezer durur. Felek elinde iniler bu bahtı kara zavallı. Naz hançeriyle yaralanmış bu yaralı kalbim, yârin hayaliyle yeniden süslenip güzelleşir.

11. Ey vefasız sevgilim, o yan bakışınla (gamzenle) bütün âşıkları yolunun toprağına serkeş ve esir eyledin. Kalemim şüpheye yer bırakmadan yine senin aşkınla gazeller yazar. Dost meclisinde o mis kokulu zülfün anılır; bu yolda canını ve âlemini terk eden âşık, cânânına kavuşup şâd olur.

12. Ey Redferî, bu aşk elinde kim bulur ki bir çare? Mihnet denizinde bahr-i aşk, cânânım ruhuma derman oldu. Su, hava, ateş ve toprak bu aciz cismime vatan kılındı. Bu imtihan dolu yolda cânını feda etti bu pür-imtihan âşık; vuslat mumu yanar, zavallı pervane bu uğurda yana yana can verir el-aman!