Titrek Mum
TİTREK MUM
Yıldızlara doğru yükselen apartmanların ışıkları bir bir sönüyordu. Yağmurun hiddetinden erkenden sokakları boşaltmış insanlar gibi Selim de ayaklarını koltuğa uzatmış gözleri televizyonun ekranında, bütün gün karalanmış zihnindeki duvarı beyaza boyuyordu.
Her gün olduğu gibi yine aynı saatte aynı şeyler olmaya başlamıştı. Karşı apartmanın 7. katında mum ışığını andıran cılız bir ışık yanmaya başlamıştı. Perdenin ardında iki gölge bir süre ayakta durduktan sonra masa olduğunu tahmin ettiği bir mesafenin iki ucuna oturmuşlardı.
Bir süre sonra alışıldığı üzere gölgelerden biri ayağa kalkıp diğer gölgenin yanına gitmişti. Böylece aralarındaki mesafe kapanmıştı. İki gölge aynı seviyede tek bir gölge gibi bir süre öylece kalmışlardı. Selim, ayağa kalkıp masanın diğer ucuna giden gölgenin oturan gölgeye sarılmış olabileceğini düşündü bu gece de.
Bir geri sayım mıydı bu, yoksa bir başlangıç mıydı? İnsan bir şeyin ilk günlerinde böyle heyecanlı olabilirdi ya da bir şeyi kaybederken bu kadar bitmemesini dileyebilirdi.
Bir hafta daha bu gece nöbetini tutmuştu Selim. Sabahları işe gitmeden ve işten döndükten sonra da yine o 7. kattaki daireyi istemsizce izliyordu ama sanki hiç insan yaşamıyormuş gibiydi.
8.gün yine aynı saatte o mum ışığı yanmıştı ama bu defa masanın diğer ucu artık boştu ve ayakta duran tek bir gölge vardı. Selim'in içi burkuldu. Yüreğinden bir şeyler kopmuş gibi hissetti. O tek gölge masaya oturmadı. Bir süre olduğu yerde öylece kaldı. Yürüyüşü diğer gecelerden farklı olarak daha da yavaşlamıştı. O yalnız gölge masanın ortasına geldikten sonra 7. kattaki daire tamamen karanlığa büründü.
TülayMaviYıldırım
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 2
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu