Bilemiyorum
Kömür yakardık o zamanlar,
Saman kağıda yazılanlar,
Kokulu silgiler,
Tebeşir tozu yeşil tahtalar,
Cilt cilt ansiklopediler,
Otuz kupona bayinizdeler
Ve ana haber bültenlerinde yayınlanan raporlar,
Karbonmonoksit seviyeleri bir bir,
İstanbul, Ankara ve İzmir,
Kış mevsiminde kömür tüten bacalar,
İnsanlar nefes almakta zorlanmaktalar.
Aynı sınıftaydık hepimiz,
Aynı tespihin taneleri gibiyiz,
Üstelik de genciz.
Aynı şeyleri giyer,
Aynı şeyleri yer,
Aynı şeylere güler,
Ve aynı şeyleri söyleriz,
Aynı karda bulunurdu izlerimiz.
Fakat bir başka şey vardı sanki o zamanlar,
Nasıl anlatmalı,
Hangi cümlelere sığınmalı,
Gençlik mi demeli buna,
İnsanlıktan mı dem vurmalı yana yana,
Bilemiyorum.
Eskimemişti henüz her şey,
Bu kadar boş değildi sanki hiç bir şey.
Evet,
Yokluktuk,
Yoksulduk,
Yağ, şeker, pirinç, zeytin ve peynir,
Hepimizin evinde sayılıydı bir bir,
İnternetimiz,
Cep telefonumuz,
Sosyal medyamız da yok,
Ama yaşamın tadı var.
Sokaklar ve caddeler,
Parklar ve bahçeler,
Yaşamla dolup taşıyor,
Yaşamda bir şeyler buluyorduk.
Bambaşka bir heves,
Bambaşka bir heyecan,
Adını koymadığımız bir yaşama sevinciydi,
Yüreklerimizi ısıtan.
Ne oldu,
Her şey ne çabuk boğuldu,
Ne zaman anlamsızlaştı kentler,
Ne zaman yitirildi hevesler,
Yaşama sevinci nereye gitti,
Her şey ne de çabuk bitti.
Bilemiyorum...
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu