Mazinin Kimsesiz Çocuğu

Mazinin tozlu raflarında solmuş bir resmim var,

Her baktığımda içimde yeniden kanar yaralar.

Bir zamanlar çocuktum, düşlerim vardı benim,

O düşlerin enkazında kayboldu gitti benliğim.

Özlerim tanımadığım o güzel günleri,

Bir annenin şefkatini, bir babanın ellerini.

Geçmişe uzanırım, bulmak için kendimi,

Her hatıra zehirli bir ok, kanatır yüreğimi.

Aynı çatı altında binbir yabancı tanıdım,

Sevgi denen limana bir ömür yanaşamadım.

Bir sofraya oturdum da aç kaldı hep gönlüm,

Bir ailem vardı güya, kimsesiz geçti ömrüm.

Dost bildiklerim gitti, vefa uzak bir diyar,

Güvendiğim omuzlarda merhametten eser yok.

Her giden bir parçamı da alıp götürdü benden,

Bir ömür eksile eksile yoruldum insanlardan.

Kalabalık sokaklarda gölgemle yürür oldum,

Gülüşlerin ardındaki sahte yüzlere doydum.

Akşamları bir selamın hasretiyle yaşadım,

Herkes birine kavuştu, ben kendime sarıldım.

Ne çocukluğum çocukluk ne gençliğim bahardı,

İçimde yeşerttiğim her umut yarım kalmıştı.

Bir kez olsun başımı koyacak bir omuz aradım,

Sevilmek için değil, anlaşılmak için ağladım.

Seneler geçti, saçlarıma aklar düştü bir bir,

İçimde ağlayan çocuk hâlâ aynı yerde esir.

Bir oyuncak bekler gibi bekledim ben sevgiyi,

Kimselere duyuramadım içimdeki çığlığı.

Bazen eski bir fotoğraf düşer önüme ansızın,

Bir yanım hasretle dolar, bir yanım kalır hüzün.

Gülümseyen yüzlerde kendi çocukluğumu ararım,

Küllenmiş bir köz misali sessiz sessiz yanarım.

Ah, geçmiş denilen şey hem sığınak hem zindan,

Bir yanı huzur verirken bir yanı koparır candan.

Dönmek isterim yıllara, bulmak için kaybımı,

Lakin her dönüşte biraz daha kanatırım yaramı.

Kimseye kin beslemedim, kırgınlığım kendime,

Bir ömür sevgi dilendim şu koca yeryüzünde.

Bir evin sıcaklığında ısınmadı yüreğim,

Sevilmeyi bekleyen bir çocuk kaldı içimde benim.

Şimdi ne bir kapı çalar ne bir haber beklerim,

Kendi sessizliğimde kendi çığlığımı dinlerim.

Dünya denen bu handa ıssız bir yolcu kaldım,

Karanlık dehlizlerde bir parça ışık aradım.

Belki bir gün diner içimde yılların yorgunluğu,

Belki gönlüme uğrar beklediğim huzurun yolu.

Ne hesap sorarım artık ne de beklerim vefa,

Tek dileğim sevilmektir, ölmeden önce bir defa.

Ben geçmişe özlem duyan, geleceğe küskün adam,

Sevgi bekleyen bir asırlardır ve elleri hep boş kalan,

Herkes bir hayat yaşadı, ben hatıralarda kaldım,

Bende bir anadan doğdum da onulmaz derde daldım.