Yüreğimizdeki Yiğit

Bir sonbahar sabahı, saat dokuzu beş geçe,

Durdu zamanın kalbi, sustu rüzgâr o gece.

Dolmabahçe yas tuttu, gökler ağladı sessiz,

Kaldı koca bir Millet, öksüz, yetim ve neşesiz.

Sen ki küllerinden bir destan yazan yiğit,

Yedi düvele karşı, bir yıkılmaz demir kilit.

Mavi gözlerinde parlayan sönmez ateştin,

Sen bu yorgun vatana, doğan o gür güneştin.

Bir ömür adadın sen bu aziz topraklara,

Baş eğmedin hiçbir gün zalime, tuzaklara.

Yedi düvel karşında, sen dimdik duran dağdın,

Bir milletin bağrında yeniden doğan çağdın.

Samsun'dan yükseldi sesin, umut oldu vatana,

Ateşten bir yol çizdin, bağımsızlık uğruna.

Yokluk içinde bile inancından dönmedin,

Milletine güvendin, hiçbir zaman eğilmedin.

Ne makam istedin sen ne de altınla şanla,

Bir milletin geleceği yoğruldu seninle kanla.

Vatan, Hürriyet ve Millet dedin her zaman,

Adını tarihe yazdın, uğruna verdiğin can.

Mavi gözlerinde saklıydı Anadolu'nun yarını,

Aydınlattın karanlıkta kalmış bütün diyarı.

Bir harf, bir okul ve umut bıraktın gelecek günlere,

Cumhuriyet meşalesi emanet kaldı bizlere.

Şimdi her on kasımda hüzün çöker yurduma,

Bir özlem dalga dalga yayılır Anadolu'ma.

Her siren sesiyle bir kez daha durur zaman,

Seni anar gözyaşıyla milyonlarca insan.

Sen yalnız bir komutan, bir devlet adamı değil,

Bir milletin hafızası, sönmeyen bir meşalesin.

Her çocuğun düşünde, her gencin yarınında,

Her özgür nefes alışta, her Türk'ün vicdanındasın.

Ne yıllar silebilir ne de zaman unutturur,

Adını her nesil yeniden kalbine yazdırır.

Senin açtığın yolda yürür bu millet bugün,

Emanetin Cumhuriyet, sonsuza dek sürecek düğün.

On Kasım bir ayrılık, bir hasretin adıdır,

Ama senin fikirlerin ölümsüzlük tadıdır.

Rahat uyu Atatürk, emanetin emin ellerde,

Adın yaşayacak daima bu güzel memlekette.

Ölümün bir son değil, tarihe yazılan izindir,

Bu milletin kalbinde hiç sönmeyecek sevgindir.

Bir gün değil, her gün minnetle anarız seni,

Ey büyük Atatürk, unutmayacağız biz seni!

10 Kasım 1938 – Saygı, minnet ve özlemle…