Aslan Yatağında Tilki Yatmaz

Bir gün tilkinin aklına kurnazca bir fikir gelmiş. Kendi kendine şöyle düşünmüş:

"Ben gidip aslanların yatağına yatayım. Gece gündüz uyurum, hasta olduğumu sanırlar, bana dokunmazlar. Onlar avlanmaya gittiklerinde de kalkar, getirdiklerinden yer, keyfime bakarım."

Düşündüğünü uygulamış. Sessizce aslanların yaşadığı kayalık bölgeye sokulmuş ve kendisine bir köşe bulup uzanmış.

Aslanlar tilkinin orada olduğunu fark etmişler ama ses çıkarmamışlar. Ona yiyecek vermiş, barınacak yer sağlamışlar. Tilki de bu rahatlığa alışmış. Ne avlanmaya gitmiş ne de sürüye bir katkıda bulunmuş.

Birkaç gün böyle geçmiş. Ancak kara kış bastırınca av bulmak zorlaşmış. Aslanlar kendi aralarında konuşup avlanmaya sırayla gitmeye karar vermişler. Herkes üzerine düşen görevi yapacakmış.

Nihayet sıra tilkiye gelmiş.

Tilki kara kara düşünmeye başlamış. Avlanmak mı? Olacak iş değil! Hem kendisini tehlikeye atacak hem de rahatından vazgeçecek... Kafasında yine şeytani bir plan belirmiş.

Gece yarısı herkes uyurken ocak başındaki közleri dağıtmış. Ortalık bir anda duman ve toz bulutuna dönmüş.

"Yangın var! Yangın var!" diye bağırmaya başlamış.

Amacı, çıkan kargaşadan faydalanıp kaçmakmış. Fakat daha on adım bile atamadan bütün aslanlar etrafını çevirmiş.

— Senin tilki olduğunu başından beri biliyorduk. Sana yatağımızı açtık, lokmamızı paylaştık. Bizimle birlikte yaşamanı, soframıza ortak olmanı istedik. Fakat sen ne yaptın? Sadece kendini düşündün. Rahatını bozmak istemedin. Oysa avlanmaya gitseydin ve bizimle paylaşsaydın, hayatını bağışlayacaktık.Biz sana güvenmeyi seçtik, sen bizi kandırmayı. Şimdi kendi yaptıklarının sonucuna katlanacaksın. Yolun sonuna geldin, demişler.

Tilki ne kadar ağlayıp yalvarsa da artık çok geçmiş. Aslanlar onu cezalandırmış ve tilki onların avı olmuş.

Ormanda o günden sonra şu söz dilden dile dolaşmış:

"Aslan yatağında tilki yatmaz. Niyeti bozuk olanın fikri de bulanık olur."