Yarım Kalan Sevda

İstediğiniz bir şey olmadığında umutsuzluğa kapılıp karalar bağlamayın. Olur da, kaybettiklerinize üzülmek yerine sevineceğiniz zamanlar gelir.

Aylar önce evlilik teklifi ettiğim kadın: "Benden çok küçüksün." diyerek beni reddetmişti. Zorla güzellik olmaz. Hem nasip kısmet meselesi bu işler; apar topar nikâh masasına oturtacak değilim. Aramızda beş yaş falan vardı. Onun abarttığı kadar on-on beş, hatta yirmi yaş farkı yoktu yani.

Duyduklarım karşısında şoke oldum, inanmakta güçlük çekip yutkundum. İnsanlara olan güvenim bir kez daha sarsıldı, aklım darmadağın oldu. "Allah'ım, neydi günahım, onunla olmaktı isyanım?" şarkısını bağıra bağıra söylemek istiyorum ama şarkının her notası bağrıma yara açacağından vazgeçiyorum. Sesimi duyuramıyorum, derdimi anlatamıyorum ama kafama taktığım nokta şu:

Neden, "Benim erkek arkadaşım var." demedi de yaşımı bahane etti? Hani dürüstlükten dem vuruyordu? Hani kimseye benzemediğini öne sürüp namus nutukları atıyordu? Hani " Bana kocaya gerek yok," diyordu?

İş arkadaşıyla onu samimi  şekilde görenler olmuş. Sevgili olduklarını iddia edenler var. Ummadık taş baş yararmış. Saman altından nice sular yürütüyormuş da bizler uyuyormuşuz. Vay be! Onunla mutlu bir yuva kurmanın hayalini kurarken gerçeklerle yüzleşmek, derimin yüzülmesi gibi geldi bana.

Başlamadan biten bir yarım sevdanın hikâyesi bu. Onun en derinlerde bıraktığı eksiklik asla kapanmayacak...

Her güzel şey yarım mı kalır?

Sevdam yarım, sürekli ağrıyor sol yanım...