Ellerimden Tutan Boşluk Bölüm 9

Bölüm 9: Yeni Bir Başlangıç

Paltosunu askıya asarken omuzlarındaki ağırlık yerli yerinde değildi artık. Bir şeyler eksilmişti sırtından; günlerdir taşıdığı o kaskatı yük, karakolun ıslak merdivenlerinde kalmıştı. Kapıyı iki kez kilitledi ama üçüncü kez kola dokunmadı; yıllardır süren o alışkanlık değil, ilk kez içeriye yabancılık duymadan adım atışı geceyi değiştiren.

Karanlık koridorda ışığı yakmadı. Mutfak penceresinden sızan sokak lambasının sarı çizgisi parkeye düşüyordu. Cezveyi eline aldı, soğuk metali avucunda tuttu bir süre, sonra ocağı yakmadan tezgâha geri koydu. Kahve istemiyordu canı. Midesinde alışılmadık bir duygu vardı; sabahki o boğucu sıkıntının yerini sıcak, yerinde duramayan bir kıpırtı almıştı. Ceyda’nın parçalanmış salonunu, komiserin soğuk bakışlarını, yarın sabah işsiz uyanacağı gerçeğini aklından tamamen silmişti. Zihninde dönüp duran tek bir görüntü vardı: parkın demir parmaklıkları önünde yanakları öfkeden ve soğuktan kızarmış halde dikilen Gül. Ve giderken arkasında bıraktığı o son kelime.

Teşekkür ederim.

Yatağın kenarına oturdu, ceketini bile çıkarmamıştı. Yarın onu nasıl göreceğini hesaplamaya başladı. O salona bir daha ikisi de basmayacaktı; aynı tezgâh, aynı koridor, aynı sabah karşılaşmaları bitmişti. Bir bahane uydurmalıydı, bir yerde karşısına çıkmalıydı. Elini cebine attı, telefonunu çıkardı. Ekranın soluk mavi ışığı karanlık odada yüzüne vurdu. Rehbere girdi, parmağı hızla G harfine kaydı.

Boş.

Kaşları çatıldı. Parmakları listeyi yeniden yukarı çekti, sonra en aşağı indirdi. Yoktu. Son aramalara baktı, mesaj kutusunu açtı. Yalnızca bankanın gecikmiş taksit uyarısı duruyordu ekranda.

Kaan telefonu dizine vurdu. Dişlerinin arasından kısa, öfkeli bir ses döküldü. Haftalardır aynı dar mutfağın içinde yan yana nefes almış, pazar poşetlerini taşımış, aynı sokaklarda yürümüşlerdi de bir gün olsun birbirlerinin numarasını almamışlardı. Hep mesafe, hep kurallar, hep o lanet olası duvarlar. Bir kadının numarasını dahi bilmeden ona bütün gününü bağlayacak kadar yakınlaşmak da ancak kendi ahmaklığına yakışırdı.

Kalktı, salonda bir aşağı bir yukarı yürüdü. Halının kenarı kıvrılmıştı; her gece eğilip düzeltirdi, bu kez ayağının ucuyla itip geçti. Telefonu yeniden açtı, sosyal medya uygulamalarına girdi. Gül’ün soyadını düşündü; karakoldaki ifadede memurun ağzından duymuştu aslında, yorgunluktan yarım yamalak kalmıştı aklında ama hatırladığı kadarıyla yazdı arama çubuğuna.

Yüzlerce isim döküldü önüne. Genç kızlar, tatil fotoğrafları, filtreli yüzler... Hiçbiri değildi. Mahalle adını ekledi yanına, eski hastane isimlerini denedi, başka soyadlarıyla aradı. Bir saatin sonunda ekranın ışığı gözlerini yakmaya başlamıştı. Yoktu. Gül, insanların hayatlarını sergilediği o gürültülü pencerelerin hiçbirinde durmuyordu. Kendi evinde, kendi kızının derdinde, gölgesiz yaşıyordu.

Saat gece yarısını geçmişti çoktan. Kaan telefonu sehpaya bıraktı. Pencereye yürüdü, camı araladı. Kasım gecesinin ayazı odaya doldu; kömür isi, nemli beton ve ıslak yaprak kokusu. Üçüncü sokaktan dördüncü sokağa, Gül’ün apartmanına kadar olan mesafeyi ölçtü kafasında. İki yüz adım ya var ya yoktu.

Sabahı bekleyecekti. Başka yolu kalmamıştı.

***

Güneş henüz binaların arkasından yükselmemişti ama gökyüzü kurşun renginden açık bir kül rengine dönüyordu. Kaan altıyı biraz geçe sokağa çıktı. Üzerinde koyu lacivert kalın kazağı ve kabanı vardı; boynuna atkı dolamıştı, elleri ceplerinde bekliyordu. Dördüncü sokağın köşesindeki eski apartmanın karşısında, yolun kenarındaki elektrik direğinin yanına çekildi.

Gül’ün apartmanı her zamanki gibi sessizdi. Kırık demir korkuluk, camı çatlak zil paneli, ikinci katın perdeleri kapalı penceresi. Kaan saatine baktı. Yedi on beş. Üşümeye başlamıştı; ayak parmakları kösele ayakkabının içinde uyuşmuştu ama yerinden kımıldamadı. İki sokak ötedeki fırından taze simit ve yanık susam kokusu geliyordu rüzgârla. Tekir bir kedi apartman girişinin basamağına kıvrılmış, başını patilerinin arasına gömmüştü.

Sekizi çeyrek geçe apartmanın ağır demir kapısı paslı bir gıcırtıyla açıldı.

Kaan doğruldu.

Gül çıktı eşikten. Üzerinde her zamanki koyu yeşil montu yoktu bu kez; evden alelacele çıktığı belli olan uzun, bol, düğmeleri açık bırakılmış bir yün hırka geçirmişti sırtına. Ayaklarında ev terlikleri, elinde sıkıca düğümlenmiş siyah bir çöp poşeti vardı. Saçları dağınık bir topuzla tutturulmuştu, kulağının önünden birkaç sarı tel yüzüne düşmüştü. Uykulu, mahmur ve savunmasız görünüyordu.

Kaldırıma adımını attı, çöp konteynerine doğru yürüdü. Tam paslı kapağı kaldıracağı sırada karşı kaldırımda, elleri ceplerinde kendisine bakan adamı fark etti.

Donup kaldı. Çöp poşeti elinden neredeyse düşecekti. Gözlerini kırpıştırdı, yanlış gördüğünden emin olmak istercesine başını hafifçe öne uzattı.

"Kaan?"

Sesi sabahın durgun havasında şaşkınlıkla dağıldı. Kaan karşıya geçerken bir an duraksadı, sonra ağır adımlarla yanına vardı. Yüzünde geceki o sert, karakol basan adamdan eser kalmamıştı; aksine ellerini cebinden çıkarmış, suçüstü yakalanmış bir çocuğun mahcubiyetiyle ense kökünü kaşıyordu.

"Günaydın," dedi. Sesi kısık, hafif tutuktu.

Gül bir elindeki çöp poşetine, bir Kaan’ın soğuktan kızarmış burnuna baktı. "Ne işin var burada sabahın köründe? Bir şey mi oldu? Karakoldan mı aradılar yine?"

"Hayır, karakoldan değil." Kaan gözlerini kaçırıp kaldırım taşındaki yosuna baktı, sonra yeniden Gül’ün yüzüne kaldırdı. "Dün akşam eve gittim. Sonra... sana yazmak için telefonu elime aldım."

"Ee?"

"Numaran yok bende."

Gül’ün kaşları bir an havalandı. Yüzündeki o uykulu gerginlik yerini tuhaf bir hayrete bıraktı. "Ne?"

"Bütün gece telefonun başında oturdum. Sosyal medyada bile aradım, yoksun. Sabah buraya gelip beklemekten başka yol bulamadım." Kaan omuzlarını çok hafif düşürdü; kendi haline gülen, çaresiz bir ifade vardı yüzünde.

Gül poşeti konteynerin dibine bıraktı, kollarını göğsünde kavuşturup sabah serinliğinde ürperen omuzlarını örttü. "Yani sen sabahın yedisinden beri burada, kapının önünde dikiliyor musun? Ya bugün hiç evden çıkmasaydım, izin günümde öğlene kadar uyusaydım ne yapacaktın?"

Kaan’ın dudakları yana doğru kıvrıldı. Öyle beceriksiz, öyle alışılmamış, bütün o kuralcı çizgileri dağıtan şapşal bir gülüş yüzünde belirdi.

"Beklerdim," dedi.

Gül bir an adamın soğuktan kızarmış kulaklarına, alnına düşen dağınık kumral saçlarına ve o saf, süssüz gülümsemesine baktı. Göğsünün içinde günlerdir sıkışıp kalmış o taşlaşmış düğüm bir anda çözüldü. Başını hafifçe arkaya attı ve dudaklarından sabah sokağını dolduran, içten, tertemiz bir kahkaha döküldü.

Bu kez saklamadı gülüşünü, elini ağzına kapatmadı. Yanaklarındaki çiller gerildi, göz kenarları kırıştı. Fırından dönen yaşlı bir adam bile durup baktı onlara.

Kaan olduğu yerde mıhlandı. Bu sesti işte; adamın aylar süren buzunu eriten, evdeki o üç yıllık sessizliği bir vuruşta dağıtan sesti.

Gül gülmesini güçlükle toparladı, elini hırkasının cebine soktu. Eski telefonunu çıkardı. "Delisin sen. Al şunu da yaz bari, zatürre olmadan git evine."

Numaraları paylaştılar. Kaan rakamları kaydederken parmakları soğuktan ve heyecandan ekranın üzerinde hafifçe titriyordu, yanlış basmamak için iki kez kontrol etti. Gül çöp poşetini konteynere attı, kapağı gürültüyle kapattı. Ellerini birbirine vurup silkeledi.

"Hadi," dedi apartman kapısına doğru dönerken, "ben içeri gireyim. Ayaz fena."

Kaan bir adım attı. "Gül."

Gül kapının kolunda durup arkasına baktı. "Efendim?"

"Kahvaltı yaptın mı?"

Gül’ün yüzünde sabahın bütün yorgunluğunu silen yumuşak bir tebessüm belirdi. Hırkasının yakasını çenesinin altında topladı. "Yaptım sayılır, bir şeyler atıştırdım Ayşe’yle konuşurken. Ama..." Başını hafifçe yana eğdi. "Güzel bir çaya ya da kahveye hayır demem. Tabii bu ayazda beni kapıda bekletmeyeceksen."

"Şu köşede, iki sokak aşağıda eski bir arkadaşımın çalıştığı ufak bir kafe var," dedi Kaan, sesinde gizleyemediği bir canlılıkla. "Sabahları sakin olur, içerisi de sıcaktır. Gidelim mi?"

"Üstümü değiştireyim, on dakika bekle."

"On dakika değil, bir saat bile beklerim."

Gül kıkırdadı, başka bir şey söylemeden demir kapının arkasında kayboldu. Kaan cebindeki telefonu sıktı. Bir kez daha kaydettiği isme baktı. Yalnızca üç harf, ama ekranın içinde koca bir boşluğu dolduruyordu.

***

On dakika sonra Gül aşağı indiğinde üzerinde yeşil montu, boynunda kalın gri bir atkı vardı. Kaan’ın birkaç gün önce kestiği sarı saçları omuzlarına dökülüyordu; bugün toplamamıştı, serbest bırakmıştı. Yanakları sabahın ayazından pembeleşmişti. İki sokak boyunca yan yana yürüdüler; aralarında artık o eski mesafe yoktu ama omuzları da henüz birbirine değmiyordu. Yine de adımları kendiliğinden aynı ritmi yakalamıştı.

Kafe, ana caddenin gürültüsünden uzak, taş duvarlı, küçük bir köşe dükkânıydı. Kapıyı açtıklarında içerinin sıcağı ve camlardaki yoğun buğu dışarının gri dünyasını tamamen kesti. Hava taze çekilmiş kahve çekirdeği ve fırından yeni çıkmış tarçınlı çörek kokuyordu. Ahşap masalar küçüktü; köşedeki eski pikaptan alçak sesle cızırtılı bir melodi yükseliyordu.

Gül kalın yeşil montunu çıkarıp sandalyenin arkasına astı. Tezgâhın önündeki kara tahtada tebeşirle yazılı menüye bakarken parmağını dudaklarına götürdü.

"Ne içersin?" diye sordu Kaan yanına gelip.

Gül’ün bakışları listenin ortasındaki bir satırda takılı kaldı. Dudakları hafifçe aralandı, yüzündeki o ciddi, dik duran kadın ifadesi saniyeler içinde dağılıverdi. Parmağıyla tahtayı işaret etti, yüzünde gizleyemediği çocuksu bir heves belirdi.

"Marshmallowlu sıcak çikolata," dedi, ses tonu bir anda yumuşamıştı. "Burada var mı sahiden?"

Tezgâhın arkasındaki genç barista gülümsedi. "Var abla, taze eritilmiş çikolatadan yapıyoruz, üstüne de bolca Marshmallow koyuyoruz."

"Ondan istiyorum," dedi Gül. Sonra Kaan’a dönüp baktı, biraz mahcup olmuşça çenesini indirdi. "Kahve yerine bundan içsem?"

Kaan’ın dudaklarının kenarı kıvrıldı. "Bana da bir filtre kahve. Büyük boy, şekersiz."

Siparişlerini alıp pencere kenarındaki küçük masaya oturdular. Dışarıda kasım güneşi bulutların arasından sıyrılmaya çalışıyordu; camdan içeri düşen eğik, parlak bir ışık çizgisi ikisinin arasındaki ahşap yüzeyi ikiye bölüyordu. İçecekler geldiğinde masanın üstü bir anda doldu. Gül’ün önünde ağzına kadar beyaz, sıcaklığın etkisiyle hafifçe eriyip köpüğe karışmaya başlayan şekerlemelerle kaplı, dumanı tüten kocaman bir kupa vardı; Kaan’ın önünde ise koyu, neredeyse siyah, sade bir fincan.

Gül kaşığını alıp şekerlemelerden birini sıcak çikolatanın içine bastırdı, sonra ilk yudumu aldı. Üst dudağının kenarında incecik, beyaz bir krema izi kaldı. Farkında değildi.

Kaan fincanını eline almadan onu izledi. Sonra alçak bir sesle sordu: "Tatlıya karşı özel bir zaafın mı var? Kasımda külah dondurma, şimdi de bu."

Gül başını kaldırdı, kaşığını kupanın kenarına dayadı. Yanaklarındaki çiller koyulaştı. Utanmıştı ama bu kez duvarlarının arkasına saklanmadı. Elini ensesine götürüp sarı saçlarını düzeltir gibi yaptı.

"Bilmem," dedi alçak sesle. "Belki saçma gelecek sana. Hayatım boyunca hep ağır, hep sert şeylerle uğraştım ben. İnsan o kadar çok büyüyor ki bir yerden sonra, içinde kendine ait hiç boş yer kalmıyor. Böyle çocuksu şeyler bu soğuk hayatı biraz olsun ısıtıyor. Şımarıklık geliyor bazen ama kendime izin verdiğim tek kaçamak bu."

Kaan’ın göğsünde bir şeyler kıpırdadı. Fincanın kenarındaki sıcaklığı parmak uçlarında hissetti. Gül hayatındaki her şeye rağmen içinde o kırılmamış çocuğu yaşatabiliyordu; oysa kendisi yıllardır o çocuğu çok derine gömmüştü.

Gül, Kaan’ın önündeki simsiyah kahveye baktı. Kupayı iki eliyle kavrayıp sordu: "Peki sen? Bunca zamandır görüyorum, ağzına tek bir küp şeker bile sürmüyorsun. Acı tatlara bu sevdan neden?"

Kaan kahvesinden bir yudum aldı. Sıcak, yakıcı acılık dilinin üzerinden boğazına aktı. Fincanı tabağına bırakırken porselenin çıkardığı ince sesi dinledi.

"Hayatın ne olduğunu unutmamak için," dedi Kaan. Sesi düzdü, abartısızdı. "Tatlı şeyler insanı gevşetir Gül. Alışırsın, güvenirsin, gardını indirirsin. Acı ise uyanık tutar. Nerede durduğunu, neyle karşı karşıya olduğunu hatırlatır."

Gül sustu. Kaşığıyla kupanın dibini karıştırırken bakışları ciddileşti. Kaan’ın yüzüne baktı uzun uzun. Dün karakoldan çıktıktan sonra parkın önünde durdukları o anı düşündü. Kaan’ın o gün söylediği yarım kalmış cümleleri, ondan önceki gece koltukta saçını kesip sonra bir düşman görmüşçesine kaçışını hatırladı.

"Parkta korkak olduğunu söylemiştin aslında," dedi Gül yavaşça. "Kaçtığını, yaklaşmaktan korktuğunu anlamıştım. Ama merak ediyorum Kaan... İşini, kurallarını bu kadar kusursuz yapan bir adamın içinde bu kadar derin bir acıyı kim bıraktı?"

Masaya kısa bir sessizlik çöktü. Pikaptaki şarkı bitmiş, iğnenin cızırtısı kalmıştı. Tezgâhtan kahve makinesinin buhar fışkırtma sesi geldi. Kaan fincanın kulbunu parmaklarıyla çevirdi. İlk defa birine bu kapıyı aralamak istiyordu. Karşısında oturan kadının gözlerinde ucuz bir merak yoktu; yalnızca kendi yarasını başka bir yaraya yaslamak isteyen bir dürüstlük vardı.

"Evliydim," dedi Kaan. Kelime ağzından çıkarken o eski pas tadını duymadı bu kez. "Çok sevdim. Belki kendi canımdan bile çok. Hastalandı... Ağır bir beyin ameliyatı geçirdi. Aylarca hastanelerde yattık. Elimde ne varsa sattım; dükkanımı, arabamı, birikimimi... Saçları döküldüğünde gece yarısı banyoda ben topladım yerden. İyileşti sonunda. Ayağa kalktı."

Kaan duraksadı. Başını masaya eğdi, parmak boğumlarına baktı.

"Sonra bir gün eve erken gittim," diye devam etti, sesi iyice alçaldı. "Yıllardır kardeşim dediğim adamla kendi evimde buldum onu. Bütün hayatımı uğruna harcadığım kadın, arkamdan vurdu. O gün kapıdan çıktım. Ve bir daha hiç kimseye o kadar yaklaşmamaya yemin ettim. Çünkü birini gerçekten sevmek, kendi ipini başkasının eline bırakmak oluyor."

Gül’ün eli kupanın üzerinde donakaldı. Parmakları soğumaya başlayan porselene sıkıca tutundu. Göğsünün tam ortasında tanıdık, keskin bir sızı dolaştı. Kaan’ın anlattığı hikâyenin içindeki o çaresizliği, o harcanmış emeği iliklerine kadar tanıyordu. Kendi zihninde de başka bir günün kapısı aralandı; karnında henüz dünyaya gelmemiş bebeğiyle, ailesinin parası ve kariyeri uğruna bir kenara atıldığı o gece geldi gözlerinin önüne. İki ayrı hikâye, iki ayrı zaman ama aynı yalnızlık, aynı ihanet.

Başını kaldırıp Kaan’a baktı. Kaan tam o sırada başını yana çevirmişti; camdan süzülen sabah güneşi doğrudan yüzüne vuruyordu.

Gül nefesini tuttu.

Masadaki mesafe küçüktü. Güneşin o eğik, berrak ışığı Kaan’ın yüzünü en küçük ayrıntısına kadar aydınlatıyordu. Gül adamın yüzüne her zamankinden daha dikkatli, daha yakından baktı. Açık kumral saçları güneşin altında donuk bir kahverengi değildi aslında; tellerin arasında altın sarısı sıcak çizgiler parlıyordu. Bakışları Kaan’ın gözlerine indi.

O ana kadar hep soğuk, taş kesmiş bir kül grisi sandığı o gözler, ışık vurduğunda bambaşka bir şeye dönüşmüştü.

Gri değildi yalnızca. Koyu kül renginin en derininde, incecik damarlar halinde dağılmış berrak bir mavilik vardı. Işık doğru açıdan çarptığında mat kabuğunun içinden koyu mavi parıltılar çıkaran bir labradorit taşıydı gözleri; uzaktan sert ve kapalı, yakından bakıldığında derin ve sıcacık.

Gül farkında bile olmadan dudaklarını araladı. Bütün gardını düşürmüş, sesini tutamadan fısıldadı:

"Gözlerin çok güzel..."

Kaan dondu. Hiç beklemediği bir yerden vurulmuştu. Elindeki fincanı masaya bırakırken az kalsın döküyordu. Başını hızla Gül’e çevirdi. Gül’ün bu kadar dikkatle, hiçbir savunma kalkanı olmadan ona bakışını görünce göğsünde bir şeyler altüst oldu. Kadının yüzündeki o hayranlığı, çillerinin üzerindeki yumuşak ışığı gördü.

Kalbi, göğüs kafesinin içinde düzensiz ve sert çarpmaya başladı. Yıllardır hissetmediği, unuttuğunu sandığı o on sekiz yaşındaki genç kalp çarpıntısıydı bu. Avuç içleri ısındı, boğazı kurudu.

Gözlerini Gül’ün koyu kahverengi gözlerinden ayırmadı. Sesi titremesin diye kendini zorlayarak konuştu:

"Bakışların kadar değil."

Gül’ün nefesi kesildi. Yanaklarına bir anda sıcak bir dalga yürüdü, kulak memelerine kadar kızardı. Ne diyeceğini bilemeyip başını hızla pencereye doğru çevirdi; eliyle farkında olmadan soğuyan kupayı kavradı. Kendi kalbinin sesi kulaklarında uğulduyordu şimdi. Masadaki bütün sesler çekilmiş, sadece ikisinin arasında gidip gelen o görünmez sıcaklık kalmıştı ortada.

Kaan da aynı paniği yaşıyordu. Elleri fincanın etrafında terlemişti. Bu duygu fazla hızlı, fazla korumasızdı. Bir an önce bu baş döndürücü havayı dağıtması, ayaklarını yeniden yere basması gerekiyordu. Öksürerek boğazını temizledi, sırtını sandalyeye yasladı.

"Ee..." dedi Kaan, sesini toparlamaya çalışarak. "Bundan sonrası için ne düşünüyorsun? Ceyda’nın salonuna bir daha adım atmayacağımıza göre... Planın ne?"

Gül pencereden bakışlarını çekip soluğunu bıraktı. Yüzündeki kızarıklık henüz geçmemişti ama o gerçekçi, geçim derdiyle yoğrulmuş hali çabuk döndü yerine. Elleriyle saçlarını kulaklarının arkasına sıkıştırdı.

"Bilmiyorum Kaan," dedi açıkça. "Gerçekten bilmiyorum. Dün geceden beri bunu düşünüyorum ben de. Ay sonunda Ayşe’ye para göndermem lazım, evin kirası yaklaşıyor. Yeniden iş ilanı bakacağım herhalde. Kolay değil bu devirde güvenilir bir yer bulmak."

Kaan önüne baktı. Parmaklarını ahşap masanın üzerinde birleştirip düşündü, sonra kararlılıkla başını kaldırdı. Gözlerindeki o tereddüt çekilmiş, yerini işinin ehli o ciddi adama bırakmıştı.

"Ben kendi yerimi açmayı düşünüyorum," dedi.

Gül şaşkınlıkla baktı. "Kendi salonunu mu? Ama dün..."

"Param çok yok, biliyorum," diye kesti sözünü Kaan. "Lüks, büyük bir yer olmayacak. Mahalle arasında, küçük, kirası ucuz bir dükkân bulurum. Elimde makaslarım var, yıllardır biriken müşterilerim var, bir de kredi çıkarırım gerekirse. Ama tek başıma değil."

Gül’ün kaşları hafifçe çatıldı. "Nasıl yani?"

"Benimle çalışır mısın Gül?"

Masaya kısa bir sessizlik indi. Gül elindeki sıcak çikolatayı bıraktı, Kaan’ın yüzüne şüpheyle değil ama anlamaya çalışan bir ciddiyetle baktı. Geçmişte kendisine hep acındığı için, "zavallı, yalnız kadın" diye görüldüğü için yardımlar uzatılmıştı ya da arkasından başka hesaplar yapılmıştı.

"Neden beni çağırıyorsun Kaan?" diye sordu doğrudan, sesini sakınmadan. "Dün karakolda beni savundun, bana haksızlık yapıldı diye vicdanın sızladığı için mi? Yoksa tek başıma kaldım, işsizim diye bana acıdığın için mi? Öyleyse hiç başlama, ben kimsenin merhametine sığınıp ekmek yemem."

Kaan’ın yüzü ciddileşti. Öne doğru eğildi, iki dirseğini masaya dayadı. Doğrudan Gül’ün gözlerinin içine baktı; sesinde ne bir şaka ne de bir pohpohlama vardı.

"Sana acıdığım falan yok Gül," dedi tane tane. "Sen acınacak bir kadın değilsin. Seni çağırmamın tek bir sebebi var: İşini nasıl yaptığını gördüm. Elindeki eldiveni iki kat giyişini, müşterinin canını yakmamak için seçtiğin o pahalı ağdaları, o kapının ardında hastaların ağrısını nasıl dindirdiğini gördüm. Ben bu meslekte yirmi yılımı verdim; kimin işten anladığını, kimin sadece gün doldurduğunu ilk bakışta bilirim. Sen gerçek bir uzmansın. Ve ben yeni kuracağım o küçük dükkânda sırtımı senin gibi dürüst, senin gibi işine saygısı olan bir ustaya yaslamak istiyorum. Merhamet değil bu. Saygı."

Gül’ün dudakları aralandı ama tek kelime dökülmedi önce.

Hayatı boyunca hiç kimse ona böyle konuşmamıştı. İlk defa bir adam, ona bir kurban ya da zayıf bir kadın olarak değil; eşit bir emekçi, değerli bir uzman olarak elini uzatıyordu. Bu saygı, kalbindeki bütün o dikenlerin yerini sessiz bir kabullenişe bıraktı.

Başını yavaşça eğdi, gözlerindeki o nemi gizlemek için gülümsedi. Başını kaldırdığında, az önceki şüphenin yerinde sağlam, sarsılmaz bir kararlılık vardı.

"Ortaklık değil ama," dedi Gül, eski dik başlılığını elden bırakmadan ama sıcak bir tebessümle. "Kiramı ve maaşımı alırım, dükkânın yüküne de elimden geldiğince omuz veririm. Eğer şartların buysa..."

"Şartlarım bu," dedi Kaan.

Gül elini masanın ortasına uzattı. İlk defa elini Kaan’a uzatıyordu. "Tamam o zaman. Yeni patronum, hayırlı olsun."

Kaan o eli tuttu. Parmakları birbirine değdiğinde o sabahki ayazdan, o üç yıllık soğukluktan eser kalmamıştı. Elini bırakmadan önce hafifçe sıktı, sonra ikisi de aynı anda, utanarak ama içleri sıcacık, kupalarına döndüler.

Hesabı ödeyip kafeden çıktıklarında rüzgâr dinmişti. Sokağın köşesine kadar yan yana yürüdüler; Kaan montunun cebinden elini çıkarmadı ama Gül’ün attığı her adıma yetişecek kadar yakınında durdu.

"Yarın sabah kaçta buluşuyoruz, patron?" diye sordu Gül, dudaklarının ucundaki o muzip kıvrımla.

Kaan başını hafifçe eğdi, o şapşal gülümseme yeniden geldi yerleşti yüzüne. "Yedi buçukta. Bu kez kapının önünde dikilmeyeceğim ama, numaran var artık."

Gül’ün kahkahası bir kez daha sokağa karıştı. Apartman kapısının önünde durdular, birbirlerine bir adım mesafede. Artık ne bir kaçış vardı aralarında ne de eski karanlık. İkisi de yeni bir sayfanın eşiğindeydi.