Hâr
önce leylakların kokusu
kayboldu ellerimden
sonra boyalı kalemlerim
resim defterimdeki
sevecen güneşlerim sonra
saya saya geçtiğim
taşlı topraklı evler
kâğıttan kuşlar yaptım bir de
astım gökyüzüne bazen
en sevdiğim oyuncağımdı
salkım söğütler
dizlerimin yarası var ya
mecaz değildi aslında
evvel zaman içinde
dut ağaçlarından çok düştüm ben
bir imgenin uğultulu yamaçlarına
hem de gök boncuktan yapılma
bir imgenin
belki dedim
biraz sonra kar yağar
soluk bir sabahın saçlarını
örerken ben sapsarı
büyük yeminler edip giderler
iyi şiirler ve mutluluk masalları
hatırlarım
ateş böceklerine bakarken
uyuyakalmış umutlarım
gülemem istediğim kadar
ama ağlarım
bu amansız oyun bitince
nasıl karanlıkta kaldığına dünyanın
kukla ustası olmuş dünya
-kendi ipini çekince
kaskatı kesilmiş
filler ve çimenler, anladım
heybemde uslanmayan kurşun harfler
zor günler için sakladım
bacaların dumanında yürüdü az önce
yüz yıl kadar kötülük ve keder
ama neden
çamurdan oyuncaklarımızı bile kırmışlar
söyle şunlara anne
-çıkıp gitsinler evimizden
biz dünyaya sığmayanlar aslında
delik ayakkabılı çocuklarıyız yaşamın
göğerince anlar ayaklarımız ancak
nasıl can yaktığını
başımıza gelen kışların
kar yağar biraz sonra
soğuktan ellerim çatlar
ben yine ağlarım
ama kırılmam bu defa eskisi kadar
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 2
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu