Son Tren
Hınca hınç bir yaşamak ve de hırsına yenik düşen insanlarla dolu bir dünya.
Sevinçlere kayyum atandı hüzün ise beklemede.
Ölümle sevişen vecizeler sokağı ve hırpani bir derviş misali
Ve işte efkârını güden
Ve işte parası ile dünyaya hükmeden
İçerlemiyorum artık içmiyorum da hüznün şerbetini
Ama hüzün öyle bir bindirdi ki son zamanlarda
Şimdi faizini yiyorum ve değiş tokuş yapamıyorum insanlarla
Yaşamak ne demek?
Ya, mutluluk?
Huzura dair bekleyiş bazen tutulan nutuk
Sabreden derviş neye mi ermiş?
Renklerin hasına sahibim
Belimde ebemkuşağı
Pembe ve mavinin hâkimiyim
Öncemden muaf tutuyorum artık hayatı
Çünkü pek çok şey pek çok insan dünde kaldı.
Rızkıma sadığım ve de haklı
Muteber bir yolda tutuyorum hayatı
Bir ucundan diğer ucunda saklı
İken de hayallerim ve nutku atanlara uzattığım rozetim
Bir bayrak bir de vatan gerisi teferruat
Desek bile neler yok ki saklı tutulası?
Bir yanılsama belki de yaşam
Bir replik bir tekrar bolca gözyaşı
Bir hengâme aslında yaşamak
Her yerde kuyruk herkes derbeder
Sözcüklerin isinde saklı muteber kader
Ve yolsuz kalmışlığın şifresi
Ölümün beyanatı hayatın tüm gayesi
O halde devam yola
Göğün her katresi çıkarken umuda
Yerkürenin idare lambası değil mi ki aydınlatıyor önümüzü
O halde arkamıza bakmadan koşalım
Hani olur da yakalarız kaçan son treni…
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu