Rabbin Ve Meleklerin İkramı

Pekişendi sevgim ve minnetim bazense özlem eşlik eden

Zıplayan pire misali bir sen bir ben…

Uzakları hep sevdim

En çok da bulutları sense en tepede asılı bilumum avizenin

O göz kamaştıran ışıltısı

Yukarıda bir yerde elimi uzatsam tutacakmış gibi

Bilirim de çektiğim hasreti

İbreti âlem bendeki bu bitimsiz sevgi

Bazen bir renge dönüşen iç sesim ve yenilgilerim

Bazense Horasan tepelerinde cenge çıkan

Bir komutan edasıyla elimde yüreğim

Altın tepside sen ki

Değil sevmeye bakmaya kıyamadığım kıymetlim

Öncemi es geçtiğim anımda ahenk

Yarınlara tutsak asla da olmadığım kadar şaibeli bir tuzak

Başı olmayan bir masal bir ufuk

Sonu ise hayra alamet

Bende tutuşan yürek

Sense tek kilit tek düğme tek nefer

Meleklerin gönderdiği yolumu aydınlatan fener

Edimlerim ne ki dualarımın yanında?

Yâdında mazinin asılı kaldığım şecerem

Bazense yarım kalan bir hikâye tadında

Ve işte en sevdiğim

Bıraktığım yerden devamını getirmenin coşkusu ve huzuru denk

Düştüğüm engebeli arazinin düze çıkan yolu nasıl ki ışık

Tutan sensin

Hızır misali da yetişen

Tevafuk o ki:

Miadım tam da dolacakken miladıma damga basan

Ve en endamlı duyguların mühründe parlayan

Ön sözü yok bu hikâyenin bir sonu da yok

Bırak da enginlerde dalgalanan bir bayrak kıvamında

Zamana ve kâinata eşlik etsin

Adını da asla koymayacağım saf yüreğimin beratı

Rabbin ve meleklerin hayatımın bu demindeki en muhteşem ikramı…