İçimizdeki Savaşlar
İçimizdeki Savaşlar
18 Kasım 2026
Engin, telefonunda birkaç devresiyle görüşürken ben de yeni başladığım Bayan Jean Brodie'nin Baharı adlı kitabın ikinci bölümünde gözlerimi gezdiriyorum. Muriel Spark'ın kaleminden çıkan bu roman, daha ilk sayfalardan ilgimi çekeceğe benziyor. Yirminci sayfaya geldiğimde anlatı beni İkinci Dünya Savaşı'nın gölgesine götürüyor. Savaşın Avrupa'da yarattığı yıkım ve insanların hayatlarına düşürdüğü karanlık, romanın arka planında kendini hissettiriyor. Bir yanda Engin'in telefon konuşmaları, diğer yanda benim kitapla kurmaya başladığım yeni tanışıklık... Aynı masada, iki ayrı dünyanın içindeyiz.
İkinci Dünya Savaşı'nın izlerini sürerken düşüncelerim birden kendi ülkeme yöneliyor. İnsanlığın savaşlarla, çatışmalarla ve birbirine düşman edilen toplumlarla yazdığı tarih, yalnızca kitapların sayfalarında kalmıyor. Peki, benim ülkemde yaşadığım teröre ne demeli? Kardeşin kardeşe kırdırıldığı, nice ocağa ateş düşüren, insanların birbirinden korkar hâle getirildiği yıllara... Savaşın adı, coğrafyası değişse de geride bıraktığı acıların dili birbirine ne kadar benziyor.
Tam da bu düşünceler içindeyken Ankara'dan arkadaşım Şennur'un yazıma bıraktığı yorumu hatırlıyorum. Şennur, 1991 yılında, henüz bir yaşındaki oğlunu rahmetli annesine emanet ederek Diyarbakır'a otobüsle gidişini anlatmış. Göreve başlaması gerekiyormuş, eşi de Diyarbakır'da kendisini bekliyormuş. Sabahın ilk ışıklarıyla otobüs şehre girdiğinde gördüğü manzara onu hayrete düşürmüş. Küçük, çatısız evler ve evlerin üstünde açıkta uyuyan insanlar... Şehrin nasıl bir yer olduğunu anlamaya çalışırken yanında oturan kadın kolunu tutmuş ve korkmamasını, iç kısımlarda apartmanların bulunduğunu söylemiş. Şennur, aradan geçen onca yıla rağmen bu anı unutamadığını yazmış.
Bir insanın hafızasına kazınan böyle bir yolculuk, bazen sayfalarca tarih anlatısından daha fazlasını söylüyor. Bir yanda annesinden ayrılmak zorunda kalan bir anne, diğer yanda görevine yetişmeye çalışan bir kadın; karşısında ise korkuyla tanışmış bir şehir ve yol arkadaşının teselli etmeye çalışan eli...
Şennur'un yorumu, okuduğum kitabın sayfalarından çıkıp kendi topraklarımızın acılarına dokunuyor. Savaşın ve terörün en ağır bedelini, çoğu zaman hiçbir hesabın içinde olmayan sıradan insanlar ödüyor. Çocuklar, anneler, babalar, evinden yurdundan ayrılmak zorunda kalanlar... İnsan ister istemez soruyor: Birbirine düşman edilen insanların kaybettiklerini kim geri verebilir?
H. Çiğdem Deniz
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 0
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu