Leyleği Havada Görenler

Leyleği Havada Görenler

14 Kasım 2026

30 Kasım'da gerçekleştireceğimiz konser için çalışmalarımız bütün hızıyla sürüyor. Her konser, öncesinde başka bir heyecan, başka bir telaş getiriyor. Şarkılarımızı defalarca tekrarlıyor, notaların peşinde dolaşıyor, seslerimizi aynı ahengin içinde buluşturmaya çalışıyoruz. Bazen bir ezginin peşine düşüyor, bazen tek bir sözcüğün hakkını verebilmek için aynı yeri yeniden söylüyoruz. Konser yaklaştıkça çalışmaların ciddiyeti artarken araya serpişen gülüşmeler de bütün bu emeğin tuzu biberi oluyor. Nihayetinde biz yalnızca şarkı söylemiyor, birlikte geçirilen zamanın da sesini biriktiriyoruz.

Ders bitiminde, kapının ağzında Atik Hoca'yla ayaküstü konuşuyoruz. Bir hafta kadar derslere katılamayacağımı söylüyorum. Hoca, hiç bekletmeden o tanıdık cümlesini kuruyor: "Siz de çok geziyorsunuz." Oğlumun yanına, Eskişehir'e gideceğimizi anlatıyorum. "Tamam," diyor. Ben de bu tekrar eden yorum karşısında kendime küçük bir savunma alanı açıyorum: "Bu sefer vallahi size şehir dışında olacağımı söylemeye korkuyorum. Bundan sonra ders sırasında, hem de herkesin içinde söylemeyi düşünüyorum." Gülüyoruz.

Tam o sırada Cemile de konuşmaya katılıyor. "Leyleği havada gördü ya!" diyor. Beni savunmak için bulduğu bu gerekçe yüzümde bir tebessüm oluşturuyor. Birinin senin tarafında durması, hele bunu kendiliğinden ve şakacı bir dille yapması, insanın gönlünde küçük bir yer açıyor. Atik Hoca da karşılıksız bırakmıyor bu sözü: "Biz niye görmüyoruz bu leylekleri?" diye soruyor. Böylece benim seyahatlerim üzerinden başlayan sohbet, leyleklerin göç yollarına kadar uzanıyor. Anlaşılan, benim bir yerlere gidip gelmem artık koro içinde kendine özgü bir hikâyeye dönüşmüş.

Ardından hep birlikte dışarı çıkıyoruz. Ben de arkadaşlarıma dönüp, hiç uzatmadan, "Ben gidiyorum, sizi özleyeceğim. Siz de beni özleyin," diye sesleniyorum. Sözümü söyleyip hızlıca yürümeye koyuluyorum. Arkama bakmıyorum ama arkamdan Atik Hoca'nın kahkahası yükseliyor. Neye güldüğünü bilmiyorum. Belki vedalaşma biçimime, belki biraz önceki leylek sohbetinin devamına, belki de benim bu kadar rahat bir şekilde özlenme talebinde bulunmama... Sebebini öğrenemiyorum. Ama itiraf etmeliyim, o kahkaha hoşuma gidiyor.

İnsan bazen büyük sözlere, uzun vedalara ihtiyaç duymuyor. Bir arkadaşının seni savunması, bir hocanın şakayla karşılık vermesi, ardından yükselen bir kahkaha... Günün belleğinde yer edecek küçük ayrıntılar bunlar. Ben de bir haftalığına koromdan ayrılırken özleyeceğimi söyledim; bir de onların beni özlemesini tembihledim. Bakalım dönüşte leylekler yine gündeme gelecek mi? Belki de artık benim seyahatlerimin resmî sorumlusu leyleklerdir!

H. Çiğdem Deniz