Tema
Üye Ol Giriş Yap
Anasayfa Şiir Deneme Hikaye Makale Serbest Kürsü Yazarlar Forum Atışma Online Üyeler
19.11.2026 · 18 · 0 · Tahmini 5 dk okuma
PDF olarak indir

“Fırtınanın Ardındaki Sükûnet” yazısını çevrimdışı oku.

İndir
(0 oy)

Fırtınanın Ardındaki Sükûnet

23.09.2026

انْفِرُواخِفَافًاوَثِقَالًاوَجَاهِدُوابِأَمْوَالِكُمْوَأَنْفُسِكُمْفِيسَبِيلِاللَّهِۚذَٰلِكُمْخَيْرٌلَكُمْإِنْكُنْتُمْتَعْلَمُونَ


"Gerek hafif gerek ağır olarak (kolay da olsa zor da gelse) seferber olun ve Allah yolunda mallarınızla, canlarınızla cihad edin. Eğer bilirseniz bu sizin için daha hayırlıdır."

Tevbe Suresi, 41. Ayet🌷



Geldiğinden beri tam dokuz gün geçmişti. Koca dokuz gün… Henüz Murat’la karşılaşmamışlardı. Kader mi onunla karşılaşmaktan kaçınıyordu, yoksa Ayşegül mü onun yüzünü görmemek için saklanıyordu? Üyesi olduğu toplulukta yapılan etkinliklere sırf onun yüzünü görmemek, aynı atmosferde bulunmamak için bizzat gitmek istemiyordu. Zaten dokuz gün akıp gitmişti. En sonki etkinlikten sonra gitmeyi reddetmiş olsa da o günden sonra artık Murat’ın ne adını anıyor ne de suretini zihninde büyütüyordu.

​Ayşegül, buraya geldiğinden beri ilk defa Murat’ı merakın pençesinde bulmuyordu kendini. Bir zamanlar uğruna sabaha kadar uykusuz kaldığı adamı şu an hatırlamak, görmek dahi istemiyordu. Bir zamanlar gecelerini uykusuz geçiren o insan nasıl da zihninden bir anda uçup gitmişti. Nasıl da hiç tanışmamışlar gibi yabancılaşmıştı.

​Ve o gün çarşamba günüydü. Sabah Ayşegül içini kaplayan huzurlu bir mutlulukla uyandı. Yurdun programı kapsamında Saadet Hoca’nın merkezine gideceklerdi. Gözlerini açtığında, bir gece önce gördüğü o mübarek rüya düştü aklına. Rüyasında Kâbe’deydi, hac iklimine bürünmüştü. Orada bir abi ona telbiye duasını öğretiyor, o da o kutlu sözleri zikrediyordu. Ardından çarşının manevi atmosferinde yürüyordu. Nasıl da zarif bir tevafuktu...

​Dün Yusuf Hocasına hürmetkâr bir dille yazmıştı: "Hocam, bu gece böylesi mübarek bir rüyayı tecrübe etmek nasip oldu. Bu durumu sizinle paylaşmaya vesile olmak istedim..." ama hocasından henüz bir ses sadır olmamıştı. Hocasının bunu şu an için uygun görmediğini ya da vakte mutabık bulmadığını seziyordu. Bugün ise tam da bu sükûtun üzerine, ertesi gün—yani perşembe günü—umreye gidecek olan Saadet Hoca’nın yanına gitmek, bu rüyayı ve içindeki hisleri onunla paylaşmak adeta ilahi bir tevafuk olmuştu.

​Kızlarla toplanıp merkeze geçtiler. Sıcak çaylar eşliğinde edilen samimi sohbetler, ortama yayılan huzur Ayşegül’ün içindeki sevinci daha da katmerleştirdi. Saadet Hoca zaten ertesi gün mukaddes beldelere umre için yola çıkacaktı. Ayşegül içindeki bu sevinci ve rüyasının getirdiği o güzel tevafuku Saadet Hoca ile paylaştı:

— Altı yıldır oraları görmeyi çok arzuluyorum hocam. Dün gece de rüyamda Kâbe'deydim... Bana da dua eder misiniz?

Saadet Hoca yüzündeki sevecen tebessümle, "Tamamdır inşallah kızım," diyerek mukabelede bulundu.

​Orada otururlarken zemzem suyu ikram edildi. Ayşegül zemzem suyunu içtikten sonra, bu mübarek suyu bereketiyle çoğaltmak kasdıyla yanındaki küçük pet şişeye biraz su ekledi. Hacer Hoca bunu fark etti ve gülümseyerek sordu:

— Sen zemzem suyunu mu arttırdın?

— Evet hocam, çok istedim...

​Bu güzel usulü ona daha önce hocası öğretmişti. Hacer Hoca ile göz göze geldiler; Hacer Hoca onun gözlerindeki o saf arzuyu görüp tebessüm etti.

​Daha sonra Ayşegül günün yorgunluğuyla yurduna döndü. Bir süre uzandı. Aslında Gençlik Merkezine gitmek, diyanetteki hocaları görmek niyetindeydi—ki iki gün öncesinde de gitmişti—ama bu sefer o gücü kendinde bulamadı. Dışarıda soğuk, kasvetli bir hava hüküm sürüyordu. Bir süre sonra uyandı; tam o sırada yolunu gözlediği kargosu geldi. İstediği eşyalara kavuşmak, günün bir başka tatlı sürprizi oldu.

​Derken, günün ilerleyen saatlerinde aniden arkadaşı aklına takıldı. Sosyal medyada paylaştığı fotoğraflara bakarken arkadaşının nişanlandığını gösteren o kareleri gördü. O an zihninde beliren karelerle birlikte düşüncelere daldı; acaba diğer arkadaşları ya da çevresindekiler de evlilik yolunda mıydı? Murat ile o nişanlanan arkadaşı sosyal medyada takipleşiyorlardı. "Acaba evlenen ya da nişanlanan Murat da olabilir mi?" diye içinden geçirdi ve geldiğinden beri ilk defa Murat’ı merak saikiyle hatırladı.

​Kendini tutamayarak Murat'ın hesabına baktı. Ama düşündüğü gibi bir durum olmadığını gördü. Fakat tam hesaptan çıkacakken, Murat’ın biyografi kısmına nakşedilmiş olan ayetler gözüne ilişti:

Tevbe Suresi, 41. Ayet:

انْفِرُواخِفَافًاوَثِقَالًاوَجَاهِدُوابِأَمْوَالِكُمْوَأَنْفُسِكُمْفِيسَبِيلِاللَّهِۚذَٰلِكُمْخَيْرٌلَكُمْإِنْكُنْتُمْتَعْلَمُونَ

"Gerek hafif gerek ağır olarak (kolay da olsa zor da gelse) seferber olun ve Allah yolunda mallarınızla, canlarınızla cihad edin. Eğer bilirseniz bu sizin için daha hayırlıdır."


​O ayeti gördüğü an zihninde kısa bir duraksama yaşandı. Yine de bu bakış ya da o ayete gözünün takılması, eski yakıcı sevdadan yahut bir kırgınlıktan değil; tamamen insani ve sıradan bir merak hissiyatından ibaretti.

​Ekranı kapatıp telefonu bir kenara bıraktı. Murat artık onun zihninde bir hüküm taşımıyordu. Geldiği günden beri ilk kez zihni onun adına kaymıştı ama o eski melankolik, ağır duygulardan eser kalmamıştı. Şimdi birdenbire karşısına çıksa ne diyebilirdi ki? "Ne diyeceğim ki zaten? Benim onunla artık hiçbir rabıtam kalmadı," diyordu kendi kendine.

​İçinde sarsılmaz, dingin bir mutluluk vardı. Ayşegül artık Murat’ı eskisi gibi sevmiyordu. Hatta onu hayal etmek bile istemiyor, adını bile sayıklamıyordu. Bir zamanlar uykularını kaçıran o büyük fırtına dinmiş, yerini derin bir sükûnete ve özgürlüğe bırakmıştı.

​Geride kalan tek soru şuydu: Neler yaşanmıştı da Ayşegül bu hâle gelmişti, o yangınlardan geçip bu özgürlüğe nasıl ulaşmıştı?

Ayşegül de bu hislerle yaşandığını anlamıştı. Bir zamanlar bu duygulardan asla vazgeçemeyeceğini, hayatı boyunca bu ağırlıkla yaşayacağını kabullenmişti sanki. Ama zaman ve kader... Bu iki gizemli mimar, insana en büyük hakikati öğretiyordu. Zaman, adaletini hiç şaşırmayan ne muazzam bir hakimdi. Bir gün uğruna ölebileceğini sandığın, uykularını feda ettiğin bir insan geliyor, günü geldiğinde yüzünü dahi görmek istemediğin bir yabancıya dönüşebiliyordu.

​Aniden başından geçen bütün o süreç zihnine üşüştü. İlk tanıştıkları o ilk andan, yaşanan en son kırılmaya kadar her şey, saniyeler içinde zihninde bir film şeridi gibi akıp geçti. Bir zamanlar bütün benliğini teslim ettiği o insanın nasıl da böyle büsbütün bir yabancıya dönüştüğünü izledi zihninin perdesinde.

​Yine de içinde sarsılmaz, dingin bir mutluluk vardı. Ayşegül artık Murat’ı eskisi gibi sevmiyordu. Hatta onu hayal etmek bile istemiyor, adını bile sayıklamıyordu. Bir zamanlar uykularını kaçıran o büyük fırtına dinmiş, yerini derin bir sükûnete ve özgürlüğe bırakmıştı. Ruhunun derinliklerinde biliyordu ki, en nihayetinde bu hayatta herkes kendi ettiğinin, kendi tercihlerinin cezasını da bedelini de öderdi. Murat da kendi payına düşeni yaşayacaktı, Ayşegül ise özgürleştiği bu yeni sayfanın huzurunu sürecekti.



Sitede Önceki / Sonraki
Yazarın Önceki / Sonraki
Oylama
0 (0 oy)

Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler

  • Yorumlar 0
  • Yorum Yaz
  • Tebrikler
  • Beğenenler
  • Popüler Yazıları
Yükleniyor...

Yorum yazmak için giriş yapın.

edebiyatevi.com

Fırtınanın Ardındaki Sükûnet

Gülcan Aktar Gülcan Aktar