Zihnimdeki Yolculuk

Zihnimdeki yolculuk 🥰

11.09.2026

وَكَاَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَۙ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثٖيرٌۚ فَمَا وَهَنُوا لِمَٓا اَصَابَهُمْ فٖي سَبٖيلِ اللّٰهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُواؕ وَاللّٰهُ يُحِبُّ الصَّابِرٖينَ💐

​"Nice sabredenler oldu ki, Rableri onlara sabırlarının karşılığını hesapsızca verdi. Ve Allah sabredenleri sever."(Âl-i İmrân, 146)

​Sabah gözlerimi açtığımda içimde tarif edemediğim bir burukluk vardı. Son senimdi; okuduğum şehre, Afyon’a geri dönüyordum. Annemle baş başa yaptığımız o sessiz kahvaltının ardından hazırlandım İçimdeki belirsizliği, sığınabileceğim en güvenli limana emanet etmek istedim. annemin telaşlı ama şefkatli sesi duyuldu: "Hadi kızım acele et, uçağı kaçırmayalım."

​Ağır eşyalarımı toplamama yardım etti. Ardından yol kenarına geçip durağa gelecek otobüsü beklemeye başladık. O sırada abim annemi aradı, hal hatır sorarken annem "Ayşegül’le otobüs bekliyoruz, uçağa binecek, Afyon’a gidiyor" dedi. Abim bunu duyunca hiç tereddüt etmeden "Ben de geleyim, onu ben uğurlayayım" dedi. Çok geçmeden geldi; biraz lafladık, helalleşip sarıldık. Ve ardından şehir içi otobüsüne binmemle birlikte o uzun, yorucu yolculuğum başlamış oldu.

​Havaş’a varıp bavulları teslim ettiğimde üzerimdeki bunaltı daha da artmıştı. Uçağa bindiğim ana kadar içimdeki o sıkıntı hiç geçmedi. Ama tam da o yoğunluğun ortasında güzel bir tevafuk oldu; Sibel adında bir kızla tanıştık. Yol boyu birbirimize destek olduk, yalnızlığımızı paylaştık. Uçaktan inip ilk otobüsle Ankara’ya geçtik. Ankara AŞTİ’de Afyon biletlerimizi aldık. Orada yollarımız ayrıldı; Sibel kendi otobüsüne gitti, ben kendiminkine... Otobüse kurulduğumda Sibel aradı. Telefonda helalleştik; "Eğer bir gün yine karşılaşırsak mutlaka konuşalım" diye sözleştik.

​O andan sonra bedenim tamamen havlu attı. Hele ki Ankaranın yakıp kavurucu havası .

 Sürekli otobüse bin, in, aktarma yap, bavulları sürükle, merdivenleri çık... Elleri kesen, omuzları çökerten o ağır eşyaları taşımak beni bitirmişti. Başı dönüyor, gözleri kapanıyordu Ayşegül’ün. Tek istediği zamanın bir an önce akıp gitmesi, bu yolun bitmesiydi.

​Sonunda, çok şükür ki Afyon otogarına inebildim. Ama çile bitmemişti; eşyaların ağırlığı altında ezilerek kendimi şehir içi otobüsüne attım....

​Memleketin o güvenli kucağından çıkıp okuduğum şehre, Afyon’a varmanın ağır yorgunluğu içindeydim. Yol bitmişti ama yorgunluk bitmek bilmiyordu.

​Sürekli bir otobüse bin, in, aktarma yap, bavulları sürükle, merdivenleri çık... Ellerimi kesen, omuzlarımı çökerten o ağır eşyaları taşımak bedenimi tamamen tüketmişti. Sadece bavullar değildi ağır olan; zihnimde taşıdığım belirsizlikler, kalbime oturan o yükler de en az o eşyalar kadar çekilmezdi.

​O tükenmişlikle kendimi son otobüse attığımda, tek istediğim başımı bir yere yaslayıp biraz olsun nefes alabilmekti. Fakat otobüs ağır ağır şehir içinde ilerlerken, yol kenarındaki bir kafenin içine kaydı gözüm.

​Bir masada oturuyorlardı... O siluet sanki Murat’tı. Yanında iki kız vardı; kızlar kendi aralarında yan yana oturmuş sohbet ederken, o masanın bir ucunda tek başına, ayrı gibi duruyordu.

​Bir an duraksadım. O muydu, yoksa hem bedenimi hem zihnimi esir alan bu ağır yorgunluğun bir oyunu muydu? Emin olamadım. Ama o an kalbime oturan o tanıdık sızı, o ağır bavulların yükünü bile unutturdu. Afyon, daha ilk adımlarımda beni geçmişin gölgeleriyle, kaçmaya çalıştığım o yaralarla karşı karşıya getirmişti.​Odama girip bavullarımı yerleştirirken ilk işim annemi ve ablamı aramak oldu. Seslerini duymak, odamda olduğumu haber vermek, memleketin o şefkatli kokusunu bir anlığına yanımda hissetmek gibiydi. Onlarla konuşup içimi rahatlattıktan sonra kalan işlerime koyuldum. Baza altındaki elbiselerimi çıkardım, kıyafetlerimi tek tek dolaba dizdim, kitaplarımı masama yerleştirdim. O küçük düzeni kurdukça zihnim de bir nebze yatışıyordu.

​Ama içimdeki o huzursuz bekleyiş tam anlamıyla bitmiyordu. Aklım takılıp duruyordu yarınki programa... 12 Eylül dolayısıyla düzenlenen o anma programına topluluk olarak bizim de katılmamız gerekiyordu.

​Odada eşyalarımı düzeltirken kafamda binbir soru dolanıyordu: Acaba yarın Murat’ı orada görecek miydim? Karşılaşacak mıydık? Yine o bakışlar, o ağırlık üzerime çökecek miydi?

​İçimde tarif edemediğim bir heyecan ve aynı zamanda derin bir tereddüt vardı. Bir yanım ne olursa olsun onu hâlâ severken, diğer yanım Ramazan'da ettiği lafları, engellerini, beni yok sayışını ,beni kendinden uzaklaştırmak çin verdiği amansız mücadeleyi hatırlatıyordu. Bana yaşattığı bütün o acılar, incinmişlikler gözümün önünden geçiyordu. Onu zihnimden silmek, o izleri kazımak için az mı çabalamıştım? Biliyordum; kalbim ne derse desin, o acıların hatırına artık ondan uzak durmalıydım.

​Sessizlik çöktüğünde yatağıma uzandım. Bedenim yolun yorgunluğuyla bitkindi ama ruhum, yarınki o programda onunla aynı havayı soluma ihtimalinin ve kalbimle aklım arasındaki o amansız savaşın tedirginliğiyle çalkalanıyordu.

​Ayşegül’ün o yatakta uzanıp zihnindeki fırtınalarla boğuştuğu, sabırla teslimiyet arasında gidip geldiği o an için, onun durumunu birebir kuşatan diğer derin ayetleri şöyle nakşedebiliriz:

​O karmaşanın, zihnimdeki o amansız fırtınanın ortasında ruhum sığınacak bir liman aradı. Gözlerimi tavana dikmişken zihnime birden o ayet yankılandı:

​"Ben kederimi ve hüznümü sadece Allah’a arz ederim..."(Yûsuf, 86)

​Hz. Yakub’un o çaresiz ama asil duruşu geldi gözümün önüne. Evet, ben de içimdeki bu kırgınlığı, Murat’ın bana yaşattığı o acıları, beni haksızca uzaklaştırma çabalarını ve çektiğim sızıyı kullara değil, sadece O’na döküyordum. O bildikten sonra varsın kimse anlamasındı.

​Tam o sırada, içimdeki sabırsızlığı ve tereddüttü yatıştıran başka bir ilahi fısıltı yayıldı kalbime:

​"Rabbinin hükmüne sabret. Çünkü sen bizim gözlerimizin önündesin..."(Tûr, 48)

​"Gözlerimizin önündesin..." Bu nasıl bir şefkat, nasıl bir korumaydı böyle? O salonda yarın ne yaşanırsa yaşansın, kim bana nasıl bakarsa baksın, Rabbimin bakışı ve muhafazası üzerimdeydi. Yalnız değildim. Murat’ın beni yok sayması bir şey ifade etmiyordu; çünkü beni var eden, halimi gören bir Yaratıcı vardı.

​Zihnimdeki son pürüz de şu ayetle silindi gitti:

[ ] ​"Nice sabredenler oldu ki, Rableri onlara sabırlarının karşılığını hesapsızca verdi. Ve Allah sabredenleri sever."(Âl-i İmrân, 146) 

​İçimdeki o haksızlığa uğramışlık hissi yerini derin bir sükunete bıraktı. O bana acı vermiş olabilirdi ama Rabbim bana verdikleriyle ve verecekleriyle ruhumu elbet doyuracaktı. Zihnimi, kalbimi ve yarınki o karşılaşma ihtimalini bu ayetlerin zırhına sarıp kendimi gecenin huzurlu kollarına bıraktım.