Zamanın Üşüdüğü Yer
Yıl sanki 2009...
İnsan bazen bir takvim yaprağında değil, bir istasyonun paslanmış bankında yaşlanıyor. Toprağından sökülmüş bir fidan gibi uzuyor içimizde tren rayları. Savaştepe'den giden bütün trenlerin yükünü bıraktığı o çay bahçesinde demleniyor hala içime kattığın sözcükler. Çayın demi gibi koyulaşıyor hatıran; ne soğutabiliyorum ne de bir dikişte içebiliyorum seni.
Ama benim de yüreğimi umursamaz bir yanım var. Say ki nar tanelerini ayıklamayı, insanın sonunda kendi parmaklarına yabancılaşacağı kadar uzun bir uğraş olarak gördüm. Belki ayvanın sarılığı, eriğin dişlerimi sızlatan mayhoşluğu daha az çetrefilliydi.
Söylesene, o yumuk yumuk gözlerine bunca hasret hangi uykusuz gecenin sabahında mühürlendi? Ben senden sonra kaç şehir gezdim, kaç yabancı kalbin kapısını çaldım, kaç kez başka bir bedende kendime rastlamaya çalıştım, unuttum. Öyle bir unutmak ki bu; yüzüme vuran her solgun rüzgarda ellerini hissettim. Sen bazen bir tokat gibi vurdun yüzüme, bazen de hiç yaşanmamış bir çocukluğun avuç içi kadar sıcak kaldın.
Kış geliyor sevgilim.
Mevsimin soğuğu sızıyor parmak uçlarımıza. Onca yıl sonra seninle bir bahar, bir sonbahar geçirdik. Teninle konuşmadan, saçlarına yaslanmadan, dalgalarımı kıyına vurdurmadan... Yine de eminim, içinde tükettiğin mevsimlerden bir tat aldın. Belki de insanın en büyük yanılgısı, yaşanmamış şeylerin de hatırası olabileceğine inanmaktır. Oysa ben seninle yaşamadığım günleri bile özlüyorum. Birlikte içmediğimiz kahvelerin telvesinde, hiç yürümeyeceğimiz sokakların kaldırımlarında arıyorum seni.
Bugün yeni bir gün doğuyor, güneşi görmeden.
Sofralardan kalkıyoruz seninle, henüz doymamışken nefsimiz. Daha annene inandırmadığın yalanları söylememişken, daha birbirimizin yüzüne bakıp susmanın o ağır sanatını öğrenmemişken kalkıyoruz sofradan. Üstelik üstüme sinmiş köy kokusuna bulanmış, denizin tuzlu suyuyla henüz paklanmamış saçlarınla...
Kalkıyoruz...
Üstünü ört bütün yaşanmamışlıkların.
Trenler geçiyor, çaylar demleniyor, narlar ayıklanıyor. Sen bir yerlerde saçlarını topluyorsun.
Ben ise hala o sabahın ayazında, üzerime örtülmemiş bir hayatla oturuyorum.
Güneş doğuyor.
Kasım 2026
Yorumlar, Tebrikler ve Beğenenler
- Yorumlar 1
- Yorum Yaz
- Tebrikler
- Beğenenler
- Popüler Yazıları
Yorum yazmak için giriş yapın.
Edebiyat ve Kültür Platformu