Yasaklı Bir Memleket

Kendi sığınaklarımı ateşe vererek geldim sana,

Cebimde çocukluğumdan kalma birkaç kıyamet,

Dilimde paslanmış bir öpüşün tadı.

Tenimin altında çürüyen bir şehir var,

Kimse bilmiyor hangi sokağında öldüğümü.

Ardımda ayçiçekleri,

Hepsi güneşe değil, benim yokluğuma dönmüş yüzünü.

Avuçlarımda ezilmiş narlar taşıyorum,

Biraz kan, biraz çocukluk, biraz da sen.

Al, bölüşelim;

Nasıl olsa ikimiz de kendimize geç kalmışız.

Sen ne istediğini bilmiyorsun,

İstediğin şey seni zehirliyor.

Ben ise zehri çoktan kana karıştırdım.

Şimdi bir masanın iki ucunda oturuyoruz:

Sen hayattan özür diliyorsun,

Ben ölümün garsonuna bir kadeh daha diyorum.

Sabahın ilk ışığında herkes namusunu toplarken 

Ben senin dağılmışlığını üzerime giyiyorum

Parfümün tenimde değil, 

Sanki iç organlarımda dolaşıyor; 

Ne kadar yıkansam senden çıkamıyorum..

Sen benim imkansızlığıma çarpıp duran o eski ihtimal

Sen asla geri dönemeyeceğim çocukluğum...

Hangi yanımın yağmurda çürüdüğünü, Hangi yanımın dokununca kanadığını ezbere bilen sen..

Ben mi?

Ben, üzerinde hiçbir zaman ev kuramayacağın 

Her karışını avucunun içi gibi bildiğin bir toprak parçasıyım.

Kasım 2026